NIKOS THEODORAKIS

NIKOS THEODORAKIS
«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν». (Λένιν, Απαντα, τόμος 33ος, σελ. 203)

MIKIS-radio

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

ΣΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ Το κράτος αδιαφορεί για τον πολιτισμό


Η καταξιωμένη σοπράνο μιλά με αφορμή τη συναυλία της στο Concertqebouw του Αμστερνταμ

Εχει εμφανισθεί στα γνωστότερα λυρικά θέατρα και φεστιβάλ της Ευρώπης, ενώ ως σολίστ έχει δώσει πολυάριθμες συναυλίες και έχει συνεργαστεί με διάσημους μαέστρους σε όλο τον κόσμο. Το κλασικό της ρεπερτόριο περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο σημαντικούς ρόλους της όπερας, ενώ, συγχρόνως, ερμηνεύει Ελληνες συνθέτες, τζαζ και τάνγκο. Ο λόγος για την σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, η οποία στις 23 του Οκτώβρη δίνει τη συναυλία «From Brel to Vivaldi and beyond», στο Concertqebouw του Αμστερνταμ, με τη συνοδεία στο πιάνο της Καλλιόπης Γερμανού. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εμβληματικά και διαχρονικά τραγούδια του μεγάλου συνθέτη και ερμηνευτή Ζακ Μπρελ - «Sonia Theodoridou sings Jacques Brel» τιτλοφορείται το νέο της CD που κυκλοφορεί από τη δισκογραφική εταιρεία «Et'cetera» - αγαπημένα έργα των K. Weill, Faure, Vivaldi, Mascani και άλλων δημιουργών, καθώς και νότες ελληνικού ρεπερτορίου.

-- Τι το ξεχωριστό έχει για σας η συναυλία στο Αμστερνταμ;
-- Το πολύ ξεχωριστό είναι ότι για μένα είναι ένας από τους ιερότερους χώρους στη μουσική. Στην κλασική μουσική το Concertqebouw έχει μια τεράστια παράδοση. Το δεύτερο είναι ότι θα παρουσιάσω αυτό το ρεσιτάλ, έχοντας ως κορμό τον Ζακ Μπρελ και τραγουδώντας από Πουτσίνι έως Βιβάλντι. Είναι μια τεράστια πρόκληση μέσα από αυτό το πρόγραμμα να συνδυάσεις όλα αυτά τα είδη μουσικής και αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.
-- Σας διακρίνει μια κάθε άλλο παρά στερεότυπη στάση απέναντι στο λυρικό τραγούδι. Από πού πηγάζει αυτή η στάση;
-- Πηγάζει από το γεγονός ότι πιστεύω πως, πρώτον, όλα τα είδη της μουσικής, εφόσον αγγίζουν την καρδιά, μπορούν να τραγουδηθούν και, δεύτερον, ότι είναι υποχρέωση κάθε καλλιτέχνη να τραγουδάει τραγούδια της πατρίδας του και να μην είμαστε κομπλεξαρισμένοι επειδή είμαστε λυρικοί καλλιτέχνες, ντε και καλά, να τραγουδάμε μόνο κλασικούς συνθέτες. Γιατί και οι μεγάλοι Ελληνες συνθέτες έχουν ένα χαρακτήρα κλασικό θα έλεγα, μια και τα τραγούδια τους συνεχίζουν να τραγουδιούνται εδώ και σαράντα - πενήντα χρόνια και έχουν γίνει κτήμα του λαού μας. Πώς μπορεί κάτι να συγκινεί το λαό μας κι εμάς να μη μας αγγίζει; Το τελευταίο είναι ότι εγώ θέλω να δοκιμάζω συνέχεια καινούρια πράγματα και να δοκιμάζομαι σε καινούρια πράγματα. Να παίρνω ρίσκο, γιατί βαριέμαι εύκολα.


-- Ποια είναι η θέση του λυρικού τραγουδιού, που κατεξοχήν υπηρετείτε, στη χώρα μας;

-- Υπάρχει μια σχετική άνθιση θα έλεγα. Ομως, αυτό που λείπει είναι η παιδεία. Αν δεν μπει στα σχολεία η μουσική σωστά, από την προνηπιακή και νηπιακή ηλικία, πάντα θα κουτσαίνουμε. Πρέπει να μπει η μουσική στα σχολεία - τελείωσε. Εγώ ζω στο Βερολίνο και βλέπω ορχήστρες και μικρά παιδιά που παίζουν μουσική από το δημοτικό. Εγινα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών, στο Τμήμα φωνητικής. Βλέπω ότι τη μουσική την κουβαλάνε στο αίμα τους. Πόσο μάλλον που εμείς είμαστε ένας τόσο μουσικός λαός.
-- Ομως, στη χώρα μας η μουσική παιδεία είναι παραδομένη σε χέρια ιδιωτών, η πλειονότητα των οποίων δεν κάνει καλή δουλειά ενώ οι οικογένειες αναγκάζονται να πληρώνουν αδρά...
-- Ακριβώς έτσι είναι.
-- Είναι φανερό πως δεν μπορεί να υπάρξει πολιτιστική ανάπτυξη ενός τόπου χωρίς κρατική μέριμνα και παιδεία...
-- Θα πρέπει να υπάρχουν κάποιοι «θετικοί τρελοί», όπως η περίπτωση του Αμπρέου που έκανε το «El Sistema», το οποίο είναι για μένα ένα τεράστιο παράδειγμα ανθρώπων με όραμα. Ομως, σε όσους έχουν όραμα - κι εγώ σ' αυτούς ανήκω και θέλω να συνεχίσω να βοηθάω - τους κόβουν τα χέρια και τα πόδια. Είμαι πολύ απογοητευμένη, γιατί το κράτος δε θέλει ή εκεί που θέλει γίνεται πολύ επιλεκτικό.


-- Ολοένα και εντονότερα διαπιστώνουμε την απαξίωση του πολιτισμού από το κράτος. Το βλέπουμε και με την ιστορία της Λυρικής Σκηνής, για την οποία ο υπουργός Πολιτισμού άφησε ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο κλεισίματός της...

-- Ας πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Ζήτησα ένα ραντεβού από τον κύριο Γερουλάνο, ο οποίος δεν απάντησε ποτέ - σαν να είμαι ένα τίποτα. Υπάρχει ένα διεθνές σχέδιο για το πού και πώς πρέπει να πάει η Ελλάδα. Λέτε για τη μουσική... Εδώ βλέπουμε ότι καταργείται ακόμα και η ελληνική γλώσσα, καλά καλά τα παιδιά δε μαθαίνουν ελληνικά στο σχολείο. Οταν δεν υπάρχει μουσική, όταν η γλώσσα έχει «μουγγέψει» που σημαίνει ότι μιλάμε πατώματα πιο κάτω από ό,τι είμαστε, όταν δεν υπάρχει καμία πνευματική ανάταση, τότε, ναι, υπάρχει σχέδιο. Και στην οικονομία, πρώτα απ' όλα τι θα κόψουν; Αυτό που τους είναι εύκολο να κόψουν: Τον πολιτισμό. Πού είναι το όραμα αυτής της κυβέρνησης ή της προηγούμενης κυβέρνησης; Εγώ τραγουδάω τόσα χρόνια στο εξωτερικό και στη Λυρική Σκηνή τραγούδησα μόλις δύο φορές στη ζωή μου. Οχι γιατί ήμουνα επίσημα καλεσμένη αλλά γιατί τη μία γιατί αντικατέστησα μία συνάδελφό μου και την άλλη γιατί άλλη συνάδελφος δεν είχε μάθει τα λόγια. Ζήτησα να διδάξω σ' ένα πανεπιστήμιο - δε με δέχτηκε κανείς πουθενά. Και μόλις υπέβαλα τα χαρτιά μου στο Βερολίνο, έγινα αμέσως καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών. Εδώ, δεν τους ενδιαφέρει ο πολιτισμός.

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ