NIKOS THEODORAKIS

NIKOS THEODORAKIS
«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν». (Λένιν, Απαντα, τόμος 33ος, σελ. 203)

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ



Το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι

Icon
-- Γ. ΦΑΣΟΥΛΑΣ (ΝΕΤ): Θα ήθελα να μου σχολιάσετε τη χτεσινή δήλωση του κ. Τσίπρα, ο οποίος είπε ότι αν εμείς καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει και μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη, δεν θα τις πετάξουμε, δεν θα πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι. Και θα ήθελα επίσης να μου σχολιάσετε την πρότασή του και αν θα την αξιοποιήσετε, να γίνετε πρωθυπουργός μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης.
-- Τι να κάνουμε; Υπάρχουν και τέτοιες ονειροφαντασίες. Οχι από μας, εμείς τα έχουμε καθαρά αυτά τα πράγματα. Η πρόταση ήταν σαφής. Θα επαναλάβω αυτό που είπα και χτες. Αν οι εκλογές γίνονταν σε ένα μήνα, θα 'χατε ακούσει πάρα πολλά πράγματα. Είναι αυτό που λέμε, άμα πάρεις φόρα πέφτεις στην κατηφόρα εντελώς.
Ομως, δε μας προξενεί έκπληξη αυτή η πρόταση. Δε μας προξενεί. Οταν αυτή τη στιγμή έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα ένα αντιμνημονιακό μέτωπο, μέσα στο οποίο έχουν αποφασίσει και έχουν προσχωρήσει απ' τη «Χρυσή Αυγή» μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ - βεβαίως έχουν διαφορές μεταξύ τους ουσιαστικές, εμείς δεν τα ισοπεδώνουμε. Αλλά όταν αυτή τη στιγμή το πρόταγμα είναι το αντιμνημονιακό μέτωπο, χωράνε οι πάντες. Και επομένως, μπορείς να πάρεις
ψήφους απ' όλους. Να γιατί λέμε όποια κυβέρνηση κι αν σχηματιστεί δεν έχει ελπίδα ο λαός, αυτή η κυβέρνηση πρέπει να συναντήσει τον πόλεμο του λαού.
Θα ήθελα όμως ως προς το πρωθυπουργιλίκι, να το πω έτσι, να κάνω ένα άλλο σχόλιο, για τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτή τη γαλαντομία να πάρουμε εμείς την πρωθυπουργία. Νομίζουν ότι σκεφτόμαστε όπως σκέφτονται αυτοί. Δικαίωμα του ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να είναι κυβέρνηση αυτοδύναμη για να μη χρειαστεί να πάρει και τις ψήφους των αντιμνημονιακών κομμάτων. Δικαίωμά του να θέλει να είναι δεύτερο κόμμα, δικαίωμά του να θέλει να είναι τρίτο κόμμα για να πάρει την εντολή και να μην την καταθέσει με τίποτα, γιατί λέει δε θα την καταθέσει, θα σχηματιστεί κυβέρνηση.
Εχει πει όμως και μια άλλη φράση επανειλημμένα. Το εξής πράγμα: Θέλω την τρίτη θέση, και το ΚΚΕ όσο γίνεται πιο κάτω, γιατί τότε την άλλη μέρα θα καλέσω τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ - καλά, προχώρησε και πιο πολύ, είπε τα μέλη του ΚΚΕ - να ανατρέψουν την επιλογή του Κόμματος, την επιλογή της καθοδήγησης και να τους αναγκάσουν σε συνεργασία. Βλέπετε πόσο κομψός είναι. Λοιπόν εδώ θα πάρει την απάντησή τους. Από μας καταρχήν που είμαστε αρμόδιοι. Και ποια είναι η απάντηση;
Κοιτάξτε να δείτε, δε μας έβαλαν στο χέρι το 1990, το 1991, το 1992. Το 1991 το ΚΚΕ έμεινε στη Βουλή με πέντε βουλευτές, δεν είχε Κοινοβουλευτική Ομάδα, δεν ήταν αναγνωρισμένο κόμμα της Βουλής. Γιατί; Γιατί τότε, ο τότε ενιαίος Συνασπισμός έκανε το θαύμα του. Στελέχη του Κόμματος που είχαν εκλεγεί όχι μόνο με τις ψήφους του ΚΚΕ, αλλά και με τη γραμμή σταυροδότησης του ΚΚΕ - έχει σημασία αυτό - πήραν τα μπαγκάζια τους και έγιναν βουλευτές του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Βεβαίως, εθελοντικά μπαίνεις κάπου, εθελοντικά βγαίνεις.
Αλλά κοιτάξτε να δείτε, δε μας έβαλαν τότε στο χέρι, όταν η παγκόσμια κατάσταση απ' την πλευρά του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος ήταν δραματική. Μα τι πιστεύουν; Οτι θα μας βάλουν τώρα στο χέρι; Προσβάλλουν τους ψηφοφόρους, τα μέλη του Κόμματος. Αλλά την απάντησή τους θα την πάρουν. Τελειώσαμε εδώ μ' αυτό το πράγμα. Γι' αυτό είναι και γαλαντόμοι στις πρωθυπουργίες, μοιράζουν υπουργεία, πρωθυπουργία. Θα πω και μια λαϊκή έκφραση, μπορεί να μην είναι και πολύ δόκιμη για το χώρο του Ζαππείου: Ε, δεν είμαστε σαν τα μούτρα σας, δεν είμαστε όλοι το ίδιο, τι να κάνουμε; Δεν είμαστε όλοι το ίδιο.
Ο δρόμος του πετρελαίου είναι γεμάτος με αίμα
-- Κ. ΑΡΝΟΚΟΥΡΟΥ («902»): Το ΚΚΕ επανειλημμένα έχει μιλήσει για το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Τι σας οδηγεί σ' αυτή την εκτίμηση;
-- Είναι δυστυχώς απ' τα θέματα εκείνα που δεν έχει πειραχτεί καθόλου και δεν έχει θιγεί απ' τα άλλα κόμματα. Σαν να μην είμαστε σε μία περιοχή όπου η διαπάλη από πού θα περάσουν οι αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου, σαν να μη γίνεται ένας τέτοιος ανταγωνισμός, ο οποίος δε θα λυθεί, όπως έχει δείξει μέχρι τώρα η ζωή, με οικονομικά και πολιτικά μέσα. Πολύ φοβόμαστε ότι θα λυθεί και με στρατιωτικά. Γιατί, ξέρετε, δεν πρόκειται για ανταγωνισμούς στενά τοπικούς. Σ' αυτούς παίρνουν μέρος οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, παίρνουν μέρος οι ΗΠΑ, παίρνει μέρος η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία. Εδώ έχει μεταφερθεί ο παγκόσμιος ανταγωνισμός. Και ξέρετε, τώρα, όλος ο 20ός αιώνας και πιο πριν απέδειξε ότι ο δρόμος του πετρελαίου είναι γεμάτος με αίμα.
Εμείς ρωτάμε τα άλλα κόμματα, χωρίς εξαίρεση όλα: Το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Κομισιόν δεν αποκλείουν καθόλου, το έχουν επιβεβαιώσει, ότι αν χρειαστεί, η ΕΕ θα πάρει μέρος σε πόλεμο εναντίον της Συρίας. Και με την ευκαιρία, ο κ. Ολάντ έχει πει ότι, βεβαίως, αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφασίσει, θα πάρουμε μέρος. Τώρα ξέρουμε τι αποφάσεις και τι αντανακλά το σύγχρονο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εμείς απαντάμε: Είμαστε εναντίον κάθε μορφής ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ο οποίος οδηγεί στη διανομή όχι πια σφαιρών επιρροής, αλλά των πρώτων υλών κ.λπ.
Δεύτερον, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος έρχεται να παρεμποδίσει την απόφαση που πρέπει να πάρουν οι λαοί σε οποιαδήποτε χώρα να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους, την εξουσία τους, γιατί τη θεωρούν αντιδημοκρατική, γιατί τη θεωρούν αυταρχική, γιατί τη θεωρούν ταξική, για οποιονδήποτε λόγο θεωρούν. Θα μετατρέψουν δηλαδή τη Συρία, το Ιράν σε μια καινούρια Λιβύη. Τι ζητάμε εμείς; Καμία συμμετοχή στον πόλεμο, όχι φραστικά. Να κλείσει η βάση της Σούδας, δε γίνεται πόλεμος στη Συρία και στο Ιράν δίχως τη βάση της Σούδας. Ούτε ένας Ελληνας φαντάρος έξω.
Και επιπλέον, μας ανησυχεί πάρα πολύ η συμφωνία της Ελλάδας με το Ισραήλ. Οπου εμφανίζεται μάλιστα το θέμα συνδεδεμένο με την άντληση φυσικού αερίου και πετρελαίου. Πρόκειται για μια στρατιωτική συμφωνία, που έχει ανοίξει τους ουρανούς της Ελλάδας για χρησιμοποίηση του εναέριου χώρου σε πόλεμο εναντίον του Ιράν. Για άλλη μια φορά υπογραμμίζουμε: Δεν είμαστε ούτε με τον Αχμαντινετζάντ - και μάλιστα εμείς παλεύουμε να νομιμοποιηθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα που χρόνια είναι παράνομο και διώκονται οι κομμουνιστές. Δεν είμαστε με καμία κυβέρνηση των κρατών της περιοχής. Είμαστε όμως υπέρ ο κάθε λαός να αποφασίσει να εξεγερθεί, να κάνει ό,τι θέλει για κάτι καλύτερο.
Οι ιμπεριαλιστές επεμβαίνουν και για να πάρουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, αλλά και για να εμποδίσουν τη λαϊκή αφύπνιση. Είμαστε το μοναδικό Κόμμα που αποκάλυψε το πραγματικό περιεχόμενο της «Αραβικής Ανοιξης» και ότι εξεγέρσεις λαϊκές δε γίνονται με e-mail.
Η ΕΕ, όπως την ξέρουμε, τελειώνει αργά ή γρήγορα
-- Γ. ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ (ΑΝΤ1): Εχω παρακολουθήσει σε συνεντεύξεις σας ότι λέτε με άνεση τη θέση για αποδέσμευση απ' την ΕΕ. Δε μιλάτε τόσο άνετα για το έξω από το ευρώ. Γιατί;
-- Η αποδέσμευση απ' την ΕΕ και μάλιστα με όρους διαγραφής του χρέους και ταυτόχρονα ο λαός να διαφεντεύει τον πλούτο του, σημαίνει πριν απ' όλα ότι το ευρώ θα μας είναι άχρηστο. Ακούστε να δείτε, το νόμισμα είναι μια σχέση, είναι ένας τύπος σε τελευταία ανάλυση που εκφράζει, όμως, μια σχέση οικονομική, κοινωνική. Να σας πω και κάτι άλλο: Και μέσα στην ΕΕ, κι εκεί θα πάμε τα επόμενα χρόνια, άλλη αξία θα έχει το ευρώ στη Γαλλία, άλλη στη Γερμανία. Η ΕΕ όπως την ξέρουν οι λαοί τελειώνει αργά ή γρήγορα. Τώρα και θα διασπαστεί, θα υπάρχουν κράτη μέλη της ΕΕ που ταυτόχρονα θα έχουν συνάψει συμμαχίες τύπου ΕΕ, με χώρες εκτός ΕΕ.
Να σας πω και κάτι άλλο: Είναι πολύ πιθανό να διώξουν και την Ελλάδα, και την Πορτογαλία και την Ισπανία. Εμείς, όμως, λέμε καλύτερα να πάρουμε εμείς τα μπαγκάζια μας και να φύγουμε, γιατί όταν θα μας διώξουν με τους δικούς τους όρους, τότε πραγματικά θα υπάρξει τραγωδία. Αυτή η θέση μας. Τώρα να σας πω, είμαστε πάρα πολύ ψύχραιμοι. Υπάρχουν άνθρωποι καλοπροαίρετοι μέσα απ' το λαό που δεν μπορούν να φανταστούν αυτές τις εξελίξεις. Θα μας θυμηθούν και τότε θα γίνουν πολύ δυνατοί και αυτοί θα είναι ακόμα πιο μαχητικοί, όταν δουν ότι τόσα χρόνια παραπλανήθηκαν. Με το φόβο σήμερα επιβάλλουν στο λαό να μη σκέφτεται ότι μπορεί να ζήσει καλά έξω απ' την ΕΕ, με το φόβο όχι με την πειθώ. Θα καταστραφείς! Δηλαδή, να φοβόμαστε τους ...συμμάχους μας. Ωραία...

Οταν χάσεις την εμπιστοσύνη σου στο λαό έχεις τελειώσει
-- Κ. ΖΑΓΑΡΑΣ (Αυγή): Κυκλοφορεί ευρέως μια αφίσα του Κόμματός σας με το σύνθημα «στείλτε ευρωπαϊκό μήνυμα». Ρίχνοντας μια ματιά στα τεκταινόμενα της ευρωπαϊκής αριστεράς, είδαμε πρόσφατα στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στην Πορτογαλία, το ΚΚ Πορτογαλίας, το αδελφό σας δηλαδή κόμμα, με το μπλοκ της αριστεράς να προχωρούν σε μια προεκλογική συνεννόηση μεταξύ τους. Στη Γαλλία, που αναφερθήκατε προηγουμένως το «Μέτωπο της Αριστεράς» το 1,5% των προηγούμενων εκλογών, έφτασε το 11%, ακολουθώντας την πολιτική της ενότητας. Εσείς, ωστόσο, εδώ παραμένετε στην αντίληψη να συνεχίζετε μόνοι, μολονότι στη χώρα μας, όπως γνωρίζετε πολύ καλά, συντρέχουν ειδικοί λόγοι που απορρέουν από τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική και να υπάρξει ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς. Εντάξει, μέχρι τις εκλογές υπάρχουν κομματικές σκοπιμότητες, το αντιλαμβάνομαι και δεν προλαβαίνετε να στείλετε, να συνειδητοποιήσετε κι εσείς το ευρωπαϊκό μήνυμα που πρέπει να στείλει ο ελληνικός λαός. Μετά τις εκλογές, όμως, θα συνεχίσετε τον εμφύλιο που έχετε κηρύξει στο εσωτερικό των αριστερών και ριζοσπαστικών δυνάμεων του τόπου;
-- Ο εμφύλιος είναι ανάμεσα σε αδέλφια. Εγώ έτσι ξέρω τον εμφύλιο. Είμαστε αντίθετοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είμαστε αντίθετοι και με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τον κ. Καμμένο κ.λπ., κ.λπ. Δεν είναι εμφύλιος αυτός. Δεν είμαστε αδέλφια να σκοτωνόμαστε. Δεύτερον. Τα κοινά μέτωπα της αριστεράς αυτού του τύπου, δηλαδή εντός της ΕΕ να διαπραγματευτούμε, να κάνουμε εθνικό διάλογο, κοινωνικό διάλογο κι όλα αυτά που έχουμε γνωρίσει, όχι μόνο το 1% μπορεί να πάει στο 12% και 13%. Μπορεί να γίνει και η κυβέρνηση. Γιατί δηλαδή, αυτό είναι το κριτήριο; Δηλαδή το κριτήριο είναι το εκλογικό ποσοστό και όπως να 'ναι;
Εγώ σας λέω το εξής πράγμα: Το Γαλλικό και το Ιταλικό ΚΚ είχαν 25% και 30% στη Γαλλία και στην Ιταλία. Είχαν σημαντικότατες θέσεις κατακτημένες, βέβαια, μέσα από αγώνες, δεν τους τις χάρισε κανείς στο γαλλικό και στο ιταλικό εργατικό κίνημα. Στην Ιταλία, είχαν την πλειοψηφία στην Τοπική Διοίκηση. Και η Τοπική Διοίκηση στην Ιταλία είχε πάρα πολλές αρμοδιότητες και σε θέματα κοινωνικής πολιτικής. Πώς έγινε αυτά τα κόμματα κι έφτασαν εκεί που έφτασαν; Οταν έκαναν κάτι τέτοια μέτωπα, αντιμπερλουσκόνι, αντι-έτσι, αντι-αλλιώς και αλλιώτικα. Αυτό σήμερα στην Ιταλία, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ιταλίας είναι ο κ. Ναπολιτάνο. Πρωθυπουργός σε ιταλική κυβέρνηση ήταν πρώην κομμουνιστής. Κοιτάξτε, άμα είμαστε κι εμείς «πρώην», θα γίνουμε και υπουργοί, αυτό είναι βέβαιο. Οι πρώην αμείβονται. Δεν υπάρχει περίπτωση, οι πρώην αμείβονται.
Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι το εξής: Ο λαός πραγματικά δεν αντέχει άλλο. Αλίμονο αν δεν το καταλαβαίνουμε. Αλλωστε, τα μέλη του Κόμματος στην πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία και τα στελέχη είναι κομμάτι αυτού του λαού. Πρέπει να κάνουμε ειδική ανάλυση των προβλημάτων, αφού τα ζούμε. Εχουν συνέπειες και σε εμάς τους ίδιους. Το ερώτημα που μπαίνει είναι το εξής. Αν ο λαός θέλει μια κυβέρνηση που θα του λύσει τα προβλήματα, είναι στη δική του ευθύνη να εκλέξει. Μιλάμε για την κάλπη.
Και ένα τελευταίο. Μπορείτε να μου εξηγήσετε πώς, σε μια περίοδο όπου τα προβλήματα οξύνονται, είναι δυνατόν να παραμένει στην Ελλάδα η ηγεσία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, της ΓΣΕΒΕΕ, της ΠΑΣΕΓΕΣ, της ΓΕΣΑΣΕ - τώρα τα λέω έτσι, με τα αρχικά αν και δεν μου αρέσει, το κάνατε εσείς οι νέοι περισσότερο με τα αρχικά, αλλά τέλος πάντων. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένας τέτοιος συσχετισμός δύναμης στις κορυφές του κινήματος; Δε δείχνει ότι ακόμα ο λαός δεν έχει συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, αν δεν τους πετάξουν όλους αυτούς έξω; Με μαζικές διαδικασίες.
Κι, όμως, είμαστε σε ένα σημείο που λέτε να συνεργαστούμε, όπου ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ, στο παραπέντε ήταν αντίθετος στο να νομιμοποιηθούν οι εκπρόσωποι των εργατών δήμου, όπου είχαν εκλεγεί με ψηφοδέλτια και από συμβασιούχους. Και δέχτηκε να εξαιρεθούν αντιπρόσωποι από 18 σωματεία, που είχαν ψηφίσει και συμβασιούχοι, αλλά μετά κατάπιε τη γλώσσα του, όταν το ΠΑΣΟΚ δέχτηκε να μπουν πέντε σωματεία που είχαν ψηφίσει και συμβασιούχοι, αλλά εκεί πλειοψηφία είχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ε, τώρα κοιτάξτε, πραγματικά δεν μου αρέσει μια βδομάδα πριν τις εκλογές, αλλά δεν πάει και πολύ δηλαδή να μας ρίχνουν και την ευθύνη του «όχι»; Ας πάνε να κουμαντάρουν μερικά πράγματα που αφορούν σήμερα το κίνημα και μετά να ρίξουν το ανάθεμα στο ΚΚΕ.
Στο χέρι δεν μας βάζουν. Τα ίδια έχουν γίνει στους εμποροϋπάληλλους, στις Συλλογικές Συμβάσεις, παντού. Οταν αυτή τη στιγμή έχεις χάσει την εμπιστοσύνη σου από το λαό, όταν δεν αντέχεις να περιμένεις, τότε θα την πατήσεις. Δεν είμαστε αλάνθαστοι ως ΚΚΕ, αλλά όταν χάσεις την εμπιστοσύνη σου στο λαό έχεις τελειώσει. Εχεις τελειώσει. Εμείς δε λέμε ούτε ξεπουλήθηκαν, ούτε πρόδωσαν, ούτε γεννήθηκαν οπορτουνιστές, όπως λέμε. Αλλά έχασαν την εμπιστοσύνη στο λαό. Αμα δεν πιστεύεις στο λαό, πρώτα θα κοιτάξεις να τα βρεις με τους επάνω. Ε, λοιπόν δεν έχουμε καμία ευθύνη γι' αυτές τις εξελίξεις.


Να τελειώνουμε με τη συζήτηση για τα «ντιμπέιτ»
-- Β. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΕΡΑ): Πριν από λίγο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε μια πρόταση όσον αφορά τον τηλεοπτικό διάλογο, το λεγόμενο debate, σύμφωνα με την οποία προτείνει να γίνει ένα debate με τους επικεφαλής των κοινοβουλευτικών ομάδων, έτσι όπως έχουν προκύψει από τις προηγούμενες εκλογές. Αυτόματα, όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό σημαίνει ότι αποκλείονται ήδη διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί που έχουν προκύψει μετά από την εκλογική αναμέτρηση των δύο προηγούμενων ετών. Θα ήθελα τη θέση σας.
-- Λίγο πριν φύγω από τον Περισσό, πήρα αυτήν την επιστολή. Καταρχήν δεν ξέρω αν αξίζει να συζητάμε τώρα για το debate. Ο κόσμος πραγματικά βρίσκεται σε μια φάση, ένα μεγάλο μέρος του λαού, δεν ξέρω ακριβώς το ποσοστό κι αν ταυτίζεται με αυτά που βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις, ψάχνεται. Τι θα κάνει. Είναι βέβαιο ότι το debate δεν πρόκειται να του δώσει τη λύση. Γιατί, αλίμονο, τώρα το debate, με αυτούς τους παράλληλους μονολόγους, διανθισμένους με κάτι ατάκες που έχουν προβαριστεί προηγουμένως και στον καθρέφτη, μπορεί να βγάλει συμπέρασμα.
Βεβαίως, εμείς έχουμε πει ότι εφόσον γίνει το debate δε θα επιτρέψουμε σε κανένα να πει ότι φοβόμαστε να πάμε. Παρά το γεγονός ότι συμβάλουμε σε μια γελοιότητα. Αλλά προκειμένου να μας πούνε ότι φοβόμαστε θα πάμε. Ομως αυτή τη συγκεκριμένη πρόταση δεν μπορούμε να τη δεχτούμε. Καλά που το 80% του τηλεοπτικού χρόνου δίνεται στα δύο κόμματα, που έχουν χάσει τη μισή εκλογική τους δύναμη, με βάση τις δημοσκοπήσεις, από το 2009. Τώρα θα αποκλείσει το ΚΚΕ τα νέα κόμματα που υπάρχουν μέσα στη Βουλή - ανεξάρτητα τι γνώμη έχουμε γι' αυτά τα κόμματα, που είναι μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ; Εχουμε το δικαίωμα εμείς να τους αποκλείσουμε; Με συγχωρείτε, δηλαδή. Με ποιο δικαίωμα; Πώς, δηλαδή, θα εξαιρέσουμε - η Βουλή το 2009 είχε πέντε κόμματα και σήμερα έχει εφτά και άλλες δυο κοινοβουλευτικές ομάδες που παρά κάτι δεν έχουν τον αριθμό των δέκα. Ετσι δηλαδή, ο λόγος του ΚΚΕ θα στηριχτεί στους αποκλεισμούς των άλλων.
Δεύτερον, εμείς βάλαμε κι ένα άλλο ζήτημα. Η επιλογή των δημοσιογράφων να γίνει από την ΕΣΗΕΑ. Γιατί να γίνεται μόνο από αυτούς που καθημερινά διεξάγουν τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση; Δηλαδή, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι εφημερίδων; Η ΕΣΗΕΑ τα καθορίζει αυτά. Τρίτον, εμείς βάλαμε έναν όρο. Βεβαίως, δε θα απαγορεύσουμε στον δημοσιογράφο αν θα μας χαμογελάσει ή θα μας κάνει μια ερώτηση της αρεσκείας μας. Εμείς ζητάμε όμως να υπάρχει ενιαία ερώτηση για κάθε κύκλο θέματος σε όλους τους εκπροσώπους των κομμάτων. Π.χ. είσαστε υπέρ της αναθεώρησης - λέω εγώ ένα παράδειγμα - του μνημονίου; Ο καθένας να απαντήσει, γιατί τότε μόνο μπορείς να κάνεις σύγκριση. Οταν τον καθένα τον ρωτάς ένα διαφορετικό ερώτημα μέσα σε ένα ευρύτατο πεδίο όπως είναι η οικονομία, δεν μπορεί να κάνει σύγκριση ο άλλος.
Λοιπόν, νομίζω πως η υπόθεση debate τελείωσε. Θα επικοινωνήσουμε με το Γραφείο Τύπου, αλλά έτσι πριν φύγω από τον Περισσό, και με βάση αυτά που είπαμε στη διακομματική επιτροπή, είναι αστείο πράγμα. Και να τελειώσει και η συζήτηση. Αρκετό πονοκέφαλο έχουν οι άνθρωποι ακόμα που δεν ξέρουν τι θα ψηφίσουν, θα τους προσθέσουμε και τον πονοκέφαλο του debate;