NIKOS THEODORAKIS

NIKOS THEODORAKIS
«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν». (Λένιν, Απαντα, τόμος 33ος, σελ. 203)

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Συστρατεύονται με το ΚΚΕ



Τη συστράτευσή τους με το ΚΚΕ, για να βγει το Κόμμα όρθιο και δυνατό από αυτές τις εκλογές, για να γιγαντωθεί ο λαϊκός αγώνας, για να κατακτήσει ο λαός τη διακυβέρνηση που του αξίζει, την κυβέρνηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, δηλώνουν συνδικαλιστές και εκπρόσωποι του μαζικού κινήματος, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών. Ο «Ρ» συνεχίζει να δημοσιεύει δηλώσεις που καλούν σε συστράτευση για ένα πανίσχυρο ΚΚΕ στις εκλογές.

Λίλα Καφαντάρη
Ηθοποιός, υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ στην περιφέρεια των Κυκλάδων
«Την επομένη των εκλογών θα αρχίσει νέος κύκλος δεινών για το λαό.
Το καπιταλιστικό σύστημα σαπισμένο και ανθρωποφάγο όσο ποτέ, θα επιδιώξει να ολοκληρώσει με τη μεγαλύτερη βαρβαρότητα την πορεία προς την απόλυτη εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Δεν έχει άλλο τρόπο να βγει απ' τη βαθιά του κρίση, αλλά και να ετοιμαστεί για την επόμενη φάση της ανάκαμψης, έχοντας δημιουργήσει ήδη έναν στρατό φτηνής εργασίας, για να εξυπηρετήσει την ανταγωνιστικότητα των Ευρωπαϊκών Επιχειρηματικών Ομίλων στην παγκόσμια αρένα της καπιταλιστικής οικονομίας.
Ζούμε έναν οικονομικό πόλεμο χωρίς έλεος, έχοντας ήδη από καιρό στρωθεί το χαλί και για στρατιωτικό.
Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ επιτίθεται στην ΕΡΓΑΣΙΑ με λύσσα.
Τα μνημόνια επιταχύνουν, λόγω κρίσης, τα μέτρα που είχαν αποφασίσει πριν 20 χρόνια στη συνθήκη του Μάαστριχτ, ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ.
Οι αντιμνημονιακές κορόνες των κομμάτων που για μια φορά ακόμα προσπαθούν να παγιδέψουν την ψήφο του λαού, κάνουν συνεχώς ελιγμούς για να κρύψουν
ποιας τάξης τα συμφέροντα υπερασπίζονται.
Οι καπιταλιστές είναι πάνοπλοι και οργανωμένοι όσο ποτέ.
Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι η πολιτική τους και στρατιωτική τους οργάνωση και οι κυβερνήσεις τους το μέσον για να υλοποιούν τις αποφάσεις τους.
Αρα αυτονόητα όσα κόμματα ορκίζονται στην ΕΕ, ορκίζονται πίστη και στα συμφέροντα των Επιχειρηματικών Ομίλων. Επομένως, είναι εχθροί της Εργατικής Τάξης.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είναι ο μοναδικός πολιτικός σύμμαχος του λαού, έχοντας αποδείξει στην πολύχρονη πορεία του με τους αγώνες και τις θυσίες χιλιάδων κομμουνιστών πόσο αποφασισμένο είναι να μην κάνει πίσω.
Δεν είναι τυχαίος ο αποκλεισμός του ΚΚΕ από τα ΜΜΕ όπως και η συσκότιση της δράσης του ΠΑΜΕ. Δεν είναι τυχαία η κατασυκοφάντηση της κοσμοθεωρίας που όταν εφαρμόστηκε έδωσε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα ώθηση, αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτή η κοινωνία που ονειρευόμαστε, χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Το ΚΚΕ βασίζεται στον Μαρξισμό - Λενινισμό, και επιστημονικά μελετάει το πριν, το τώρα και το αύριο, όχι μόνο για να εξηγήσουμε την πραγματικότητα, αλλά για να την αλλάξουμε.
Το ΠΑΜΕ είναι η οργάνωση του λαού, απέναντι στην οργάνωση της εξουσίας των Μονοπωλίων.
Η δύναμή μας είναι το Κόμμα μας και η ταξική μας οργάνωση το ΠΑΜΕ.
Στις 17 Ιουνίου ενισχύουμε το ΚΚΕ στην κάλπη και στις 18 Ιουνίου κάνουμε πιο μαζικό τον αγώνα μας μέσα απ' τους χώρους δουλειάς, τα σωματεία μας, τις γειτονιές μας ώστε με την εμπειρία αυτών των αγώνων να πιστέψουμε στο μέγεθος της δύναμής μας και να διεκδικήσουμε αυτό που για μας είναι μονόδρομος. Την δική μας εξουσία».

Μιχάλης Φραγκομιχελάκης
επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης
«Υπάρχουν καμπές στην ιστορία των λαών, οι οποίες γεννούν εντελώς νέες καταστάσεις στην αργόσυρτη πορεία της κοινωνίας. Μια τέτοια καμπή βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός. Δεν πρόκειται μόνο για ποσοστά στις εκλογές, για μνημόνια, για ευρώ ή δραχμές, για την Ευρωπαϊκή Ενωση... Πρόκειται για έναν ιστορικό τοκετό: η Ιστορία θα γεννήσει ή ένα τέρας ή έναν κόσμο καλύτερο από τον σημερινό.
Τούτες τις ώρες, η στήριξη στο ΚΚΕ δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνούμε με επιμέρους θέσεις του, έχει να κάνει με το αν θέλουμε να διατηρηθεί τούτο το σύστημα το καπιταλιστικό, το άδικο και ανορθολογικό, που όσα κι αν "έδωσε" στην ανθρωπότητα, της τα πήρε ξανά με τους πολέμους, με την τελική εξαθλίωση των λαών... Αν θέλουμε έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να τον φτιάξουμε παρά μέσα από τη δράση μιας πολιτικής οργάνωσης που λειτουργεί ως "συλλογικός διανοητής και αγωνιστής", ως στέρεο και δυναμικό σύνολο που παλεύει για έναν κοινό σκοπό: το καλύτερο μέλλον της ανθρωπότητας.
Από όλους όσοι ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού, μόνον το ΚΚΕ, παρά τις όποιες αδυναμίες του, μπορεί να είναι αυτός ο πρωτοπόρος φορέας που θα οργανώσει την κοινωνία με γνώμονα τα ταξικά συμφέροντα και την ιστορική αποστολή των ανθρώπων του μόχθου. Είναι το Κόμμα που διαβεβαιώνει ότι δε θέλει την εξουσία "για πάρτη του", αλλά αγωνίζεται για να εγκαθιδρυθεί η λαϊκή εξουσία: αυτό αρκεί για να το στηρίξουμε στην κάλπη αλλά και στους δρόμους του αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς και πολέμους, χωρίς ανεργία, για μια κοινωνία που θα εξασφαλίζει σε όλους υψηλής ποιότητας υγεία, πρόνοια, παιδεία, πολιτισμό, φυσικό περιβάλλον, για πραγματική δημοκρατία,για ένα μέλλον φωτεινό!».

Βασίλης Τσικούρας
Επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πάτρας
«Θεωρώ ότι μερικά χρόνια πριν ήμουν "δέσμιος" της πίστης ότι ο μόνος δρόμος για να επιβιώσω και να κάνω τη ζωή μου και τη ζωή της οικογένειας μου καλύτερη ήταν η λειτουργία ενός καπιταλιστικού ή νεοφιλελεύθερου, ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, συστήματος. Ναι, είχα την πεποίθηση ότι θα εργαστώ σκληρά και εξαιτίας της "δικαιοσύνης" του συστήματος θα πραγματοποιηθούν τα όνειρά μου και τα όνειρα των παιδιών μου. Θα γίνει καλύτερος ο κόσμος γιατί όποιος προσπαθεί πάει μπροστά... Ομως, έρχεται μια μέρα που συνειδητοποιεί κανείς πόσο λάθος εντυπώσεις μπορεί να έχει. Πόσο τα μέσα που διαθέτει το σύστημα σού καθοδηγούν το μυαλό να εργάζεσαι για το σύστημα. Βλέπει κανείς γύρω του ανθρώπους που έχουν ισοπεδωθεί, που και αυτοί δούλεψαν για το σύστημα. Βλέπει ανθρώπους που τους έχουν στερήσει και το δικαίωμα της ελπίδας και αναρωτιέται πού ήταν πριν όλοι αυτοί; Δεν υπήρχαν; Δε φαίνονταν; ?Η μήπως το ανελέητο κυνήγι του ονείρου δεν συμπεριλάμβανε και αυτούς μέσα;
Αναρωτήθηκα, μα καλά, δε βλέπεις ότι γύρω σου υπάρχουν σκλάβοι που το καπιταλιστικό σύστημα τους λιώνει; Δε βλέπεις ότι είσαι ένας από αυτούς; Πώς το ανέχεσαι; Πώς γίνεται άραγε οι "σκλάβοι" να παραμένουν δεμένοι στις "αλυσίδες" τους και να στέκονται ατάραχοι; Τι έχει ο "σκλάβος" να χάσει πέρα από τις "αλυσίδες" του; Ευτυχώς ο λήθαργος πέρασε. Τώρα το σύστημα θέλει να αρπάξει και τα ψίχουλα που "δίκαια" μοίραζε. Συγγνώμη παλιοί μου "φίλοι", αλλά πλέον θα είμαι στους δρόμους να φωνάζω κι εγώ. Δε με νοιάζει να έχω δραχμούλες γιατί δεν έχω ούτε ευρώ ούτε δολάρια. Δε θα περιμένω άλλο γιατί κάποτε (και συγγνώμη Νίκο Μπογιόπουλε που δανείζομαι τις εκφράσεις σου) μπορεί να μην υπάρχει κανείς να φωνάξει και για μένα. Τώρα πρέπει όλοι να ξυπνήσουμε και να ξεσηκωθούμε. Είμαι πεπεισμένος πως μόνο η ψήφος στο ΚΚΕ μπορεί να δώσει δύναμη στο λαό να κινηθεί ενωμένος στο δρόμο της πραγματικής κοινωνικής δικαιοσύνης. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ζήσουμε όλοι πραγματικά καλύτερα. Μόνο έτσι θα μπορούμε να κάνουμε όνειρα. Μόνο έτσι θα γίνει ο κόσμος μας καλύτερος».

Θοδωρής Λάμπρος
Αρχισυντάκτης της εφημερίδας «ΠΡΩΤΗ» της Ηλείας
«Στηρίζω ΚΚΕ γιατί είναι το μόνο κόμμα που ήταν, είναι και θα είναι αταλάντευτο στις θέσεις του. Που δεν κάνει "κωλοτούμπες" όπως τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, που υποστηρίζει και συμπαρίσταται στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων, των μικροκαλλιεργητών και των μικρομεσαίων αγροτών.
Που δεν ζει σε νιρβάνα όπως τα άλλα κόμματα, αλλά λέει πάντα την αλήθεια στον Ελληνα πολίτη.
Που μιλά για λαϊκή εξουσία και όχι εξουσία των μονοπωλίων εις βάρος του εργάτη, του μεροκαματιάρη, του χαμηλοσυνταξιούχου. Που μιλά για ισότητα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.
Γι' αυτό ψηφίζω ΚΚΕ. ΚΚΕ δυνατό, η ελπίδα είναι εδώ».

Κωστής Π. Δολαψάκης - Κρασανάκης
Συνταξιούχος αρχιτέκτονας, ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ηρακλείου Κρήτης
«Στις εκλογές της 17/6/2012 επιλέγω να ψηφίσω ΚΚΕ γιατί αποτελεί την πιο καθαρή πρόταση για την πορεία αυτής της χώρας. Μας έλεγαν πριν λίγες δεκαετίες "μην ψηφίσετε ΚΚΕ γιατί θα σου πάρουν το σπίτι, το χωράφι, τις οικονομίες σου". Τώρα σου παίρνουν τα πάντα, δεν κάνουν τίποτε από το να σπέρνουν κινδύνους στις ψυχές των Ελλήνων, τους θέλουν να προσκυνούν τους καταστροφείς του πολιτισμού, της ανθρωπιάς, της συναδέλφωσης.
Είναι στο χέρι σου να τους παλέψεις, να τους νικήσεις: Ψήφισε ΚΚΕ, για το αύριο της Ελλάδας, για το αύριο των παιδιών μας».

Γιώργος Αδαμόπουλος
Διπλωματούχος Μηχανικός Μεταλλείων - Μεταλλουργός, πρώην εκλεγμένος αντιπρόσωπος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
«H 17η Ιούνη, ως δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, αποτελεί σταθμό στις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις το επόμενο χρονικό διάστημα καθώς, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποτελέσουν το εφαλτήριο για τη νέα επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας. Οι εκλογές της 6η Μάη έδειξαν με πολύ εμφαντικό τρόπο πως ο λαός δεν αντέχει άλλο να επωμίζεται τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης, γκρεμίζοντας το πρώτο κάστρο του δικομματισμού, το οποίο μέχρι πρότινος εκπροσωπούσαν τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Το αστικό πολιτικό σύστημα γνωρίζει πως ο μοναδικός του αντίπαλος είναι ο λαός με μπροστάρη την εργατική τάξη, ο οποίος θα αγωνιστεί για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κεκτημένων του, γι' αυτό κι επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις, προκειμένου να πείσει για την αναγκαιότητα αστικής διαχείρισης του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης.
Μπροστά, λοιπόν, στο βάθεμα της κρίσης, η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει ως παράδεισος για την ελληνική αστική τάξη, προκειμένου να δοθεί μια μικρή παράταση ζωής στο κεφάλαιο, λόγω της προσπάθειας ενσωμάτωσης της πάλης μέσα από μία αριστερή διακυβέρνηση. Η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και η αστική τάξη δείχνει ανήμπορη να αναχαιτίσει τα συνεχώς αυξανόμενα προβλήματα τα οποία προκύπτουν. Η αναγέννηση της Σοσιαλδημοκρατίας με πυρήνα της τον ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει ως η πιο κατάλληλη επιλογή για την όσο το δυνατόν ομαλότερη αντίδραση του λαού το επόμενο χρονικό διάστημα.
Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να αλλάξουν την πολιτική τους απέναντι στους λαούς. Η αστική τάξη θέλει σε όλη την Ευρωζώνη να δημιουργήσει σοσιαλδημοκρατικά κέντρα, προκειμένου να εξαθλιώσει τους λαούς όσο το δυνατόν περισσότερο με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις. Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρείται κάτι τέτοιο τη στιγμή που η αστική τάξη στην Ευρωζώνη δείχνει ανήμπορη να ξεπεράσει την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει κουβέντα για την επικείμενη εισβολή του ΝΑΤΟ στη Συρία με πρωτομάστορα τον ''σύντροφό'' τους Ολάντ, όπως δεν λένε τίποτα για τα επόμενα σχέδια επέκτασης του ιμπεριαλισμού σε χώρες όπως το Ιράν. Προσκυνάνε τη μεγαλύτερη παγκόσμια δολοφονική μηχανή, η οποία έχει αιματοκυλήσει λαούς ολόκληρους. Δεν λένε κουβέντα για τις βάσεις, τους εξοπλισμούς και τους φαντάρους έξω από τα ελληνικά σύνορα.
Από την άλλη πλευρά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της οποίας ήμουν εκλεγμένος αντιπρόσωπος, θεωρεί θετική την άνοδο της αριστεράς, παραβλέποντας το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ αναφέρονται σε αστική διαχείριση του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο όμως αυτό καθώς και η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναφέρεται σε μεταβατικό πρόγραμμα εντός καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και σε ένα γενικότερο σύνολο μέτρων διαχείρισης του καπιταλισμού παραγνωρίζοντας ότι ο δρόμος για τη λαϊκή εξουσία και το Σοσιαλισμό έρχεται με ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, συσσωρεύοντας όρους για τη στιγμή την οποία θα κληθεί ο λαός όταν είναι έτοιμος να το πράξει. Δεν είναι τυχαίες οι τάσεις οι οποίες δημιουργήθηκαν στο εσωτερικό της για εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. τα 50 μέλη της ΑΡ.ΑΝ.).
Η συνάντηση εκπροσώπων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η γενικότερη στάση της απέναντι στην πιθανότητα διακυβέρνησης της αριστεράς δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι το πολιτικό κενό το οποίο θα αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ολισθαίνοντας προς το ΠΑΣΟΚ θα έρθει να το καλύψει με απόλυτη επιτυχία. Θεωρώ επομένως πως για τις αυταπάτες τις οποίες καλλιεργεί περί άλλου αέρα με την άνοδο της αριστεράς εγκλωβίζει πολύ κόσμο καθώς το ακροατήριό της θεωρείται ότι διαθέτει πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.
Η στάση επομένως όλων αυτών των κομμάτων, τα οποία υποστηρίζουν το δρόμο της καπιταλιστικής διαχείρισης θέτουν τεράστια αναχώματα στην προσπάθεια των εργαζομένων και του λαού για μία άλλη εξουσία. Η απογοήτευση του λαού όταν θα αποτύχει το πείραμα της Σοσιαλδημοκρατίας θα είναι πιθανό να είναι πολύ μεγαλύτερη όταν βλέπει πως κόμματα της αριστεράς συστρατεύονται στην υπόθεση της αστικής διαχείρισης.
Μπροστά, λοιπόν, στις μέρες που έρχονται και αναλογιζόμενος την ιστορική ευθύνη την οποία έχουμε όλοι μας στην υπόθεση του Σοσιαλισμού δηλώνω ότι στρατεύομαι με το ΚΚΕ, το μοναδικό πραγματικά κομμουνιστικό κόμμα της εργατικής τάξης, το οποίο δεν πρόκειται να πουλήσει την υπόθεση της εξουσίας του λαού. Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν τεράστιες ανατροπές όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης με ορατό πλέον το ενδεχόμενο της άτακτης χρεοκοπίας, ενδεχόμενο το οποίο πιθανά θα οδηγήσει σε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις με όξυνση της ταξικής πάλης. Τι θα πούνε τότε τα κόμματα της αριστεράς στο λαό; Τι προσανατολισμό θα δώσουν, όταν αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι την υπόθεση της λαϊκής εξουσίας και του Σοσιαλισμού;
Επειδή, λοιπόν μόνο το ΚΚΕ έχει γεννήσει Μπελογιάννηδες, θεωρώ πως οι νέοι Μπελογιάννηδες είναι αυτοί που σε συνθήκες αντικομμουνισμού και πολέμου απέναντι στο ΚΚΕ παλεύουν στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές για να πείσουν το λαό πως τα επόμενα χρόνια θα είναι χρόνια ολικής ρήξης με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση».
Βασίλης Πετρόπουλος
Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και πρόεδρος του Συλλόγου Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων Αττικής, υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στην Αττική
«Στις εκλογές στις 17 Ιουνίου κάθε νέος, άνεργος, εργαζόμενος να πάρει μαζί του στην κάλπη όχι μόνο τα δικαιολογημένα καθ' όλα συναισθήματα του θυμού και της αγανάκτησης, αλλά και την εμπειρία που έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια, όπως επίσης και την προοπτική που υπάρχει για το μετά τις εκλογές.
Να σκεφτεί πως η αγανάκτηση και ο θυμός λειτούργησαν θετικά στο να καταρρεύσουν τα δύο κόμματα της πλουτοκρατίας, όμως σκόρπισαν όσον αφορά την προοπτική και τη διέξοδο.
Να σκεφτεί πως όλα τα μνημόνια ήρθαν για να μπορέσει όπως έλεγαν να σωθεί η παραμονή της Ελλάδος στο ευρώ και τώρα όλοι (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) μιλάνε για επαναδιαπραγμάτευση ή ακύρωση και την ίδια ώρα παίρνουν όρκους πίστης στην παραμονή στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Να σκεφτεί ότι το θέμα δεν είναι απλά να μπει ένα φρένο στα μέτρα που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, αλλά να γκαζώσουμε για τη ζωή που μας αξίζει. Εξάλλου τι να θεωρηθεί φρένο για αυτόν που είναι άνεργος, για τους νέους που δεν υπάρχει καμιά προοπτική, για τους ασθενείς που δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, για τους άστεγους και τους σιτιζόμενους στα συσσίτια, για τους μικροεπαγγελματίες που έχουν κλείσει τα μαγαζιά τους;
Να σκεφτεί ότι δεν είναι αριστερή, αλλά ούτε καν προοδευτική η πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ να μοιράζει προεκλογικές υποσχέσεις και να καλλιεργεί αυταπάτες αντιγράφοντας την πρακτική κομμάτων της πλουτοκρατίας.
Να σκεφτεί πως η πολιτική που θα εφαρμοστεί την επομένη των εκλογών από τη στιγμή που θα κινείται εντός Ευρωπαϊκής Ενωσης θα σημαίνει νέα μέτρα και νέα δεινά για το λαό. Από αυτή τη σκοπιά μόνο δύο παράγοντες μπορούν να εξασφαλίσουν την αντίσταση, την αντεπίθεση, ο ένας είναι το ισχυρό και οργανωμένο λαϊκό κίνημα και ο άλλος δυνατό ΚΚΕ».

Γρηγόρης Μαλουσάρης
Επίκουρος καθηγητής Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
«Οι κρίσιμες εξελίξεις για τον ελληνικό λαό, ο οποίος "καθοδηγήθηκε" επί χρόνια και αναγκάζεται τώρα να υποστεί "όλα τα σχέδια" για τη σωτηρία του με τους "κατάλληλους" παγκόσμιους ευρωπαϊκούς και εσωτερικούς μηχανισμούς, χωρίς τη συμμετοχή του στα σχέδια Α', Β' ή ακόμα και σε ένα άλλο το πλέον ακατανόητο και ασύμφορο.
Η προτροπή για δέσμευση της μερικής εκχώρησης των κυρίαρχων δικαιωμάτων σε άλλους οργανισμούς ή ενώσεις για τη μελλοντική ευημερία, ελευθερία, ασφάλεια και σταθερότητα δεν είναι αλήθεια και εμπεριέχει κινδύνους για το λαό μας.
Στηρίζω το ΚΚΕ για τη διαχρονικά σταθερή στάση του, τη ρεαλιστική προσέγγιση των σημερινών καταστάσεων στη χώρα μας και τις προτάσεις του χωρίς διχασμό για τον απλό μισθωτό εργαζόμενο στη μάχη για την ατομική και κοινωνική ελευθερία.
Ελπίζω, ειδικά η νεολαία στις σημερινές δυσκολίες και αναζητήσεις για την ελευθερία και ανεξαρτησία της να κατανοήσει την καινούργια "ανάπτυξη" σε σχέση με τη μερική απασχόληση, ανεργία και μετανάστευση. Οχι στη μοναξιά, στην εσωστρέφεια και τη φυγή. Απελευθέρωση από το εμπόριο του φόβου, την πολιτική του τρόμου και τα ατομικά, τοπικά, βαλκανικά, ευρωπαϊκά ή παγκόσμια διλήμματα.
Την ημέρα των εθνικών εκλογών να ψηφίσει το ΚΚΕ για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση, για ενδυνάμωση της ταξικής πάλης, για συμμετοχή, έλεγχο, διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δίκαιη κατανομή της παραγωγής από τον ελληνικό λαό, ώστε η ζωή να είναι καλύτερη για όλους τους πολίτες μας».

Δημήτρης Κατσιμάνης
Ηθοποιός
Eurokinissi
«Ας ακυρώσουμε τα σχέδια του κατεστημένου. Μόνο το ΚΚΕ είναι ειλικρινές, λέει την αλήθεια. Είναι η φωνή της ευαισθησίας. Γι' αυτό στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, δε θα πέσουμε θύματα της υποκρισίας και των υποσχέσεων. Μόνο το ΚΚΕ είναι εκφραστής του ελληνικού λαού. Μόνο το ΚΚΕ στηρίζει την τέχνη και τους καλλιτέχνες. Είναι το κόμμα των αγώνων. Εχει ευαισθησία, αγωνιστικότητα και προοπτική. Γι' αυτό εμείς οι καλλιτέχνες ψηφίζουμε το ΚΚΕ το οποίο είναι η μόνη ελπίδα. Είναι το φως που δε σβήνει μέσα στο σκοτάδι των μνημονίων που μας κυκλώνει. Αυτές τις δύσκολες στιγμές ας αποφασίσουμε ΚΚΕ. Αυτά που προτείνει είναι τα μόνα εφικτά και υπεύθυνα. Μόνο ένα ισχυρό ΚΚΕ εγγυάται και διασφαλίζει το μέλλον μας. Το ΚΚΕ δίνει τη λύση στην αγωνία του ανέργου, του εργάτη, του συνταξιούχου και κάθε εργαζόμενου».

Νίκος Παππάς
Διεθνής μπασκετμπολίστας
actionimages
«Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου η απάντηση των εργαζομένων στη νέα θύελλα που φέρνουν πρέπει να είναι ισχυρό ΚΚΕ. Είναι το μόνο κόμμα που στεκόταν και στέκεται σταθερά και αταλάντευτα στο πλευρό των εργαζομένων, των άνεργων και όλων των αδικημένων. Προειδοποίησε έγκαιρα και επιβεβαιώθηκε. Αυτή τη δύναμη του ΚΚΕ χρειάζεται και την επόμενη των εκλογών ο λαός μας. Γι' αυτό ψηφίζω ΚΚΕ».

Ερωφίλη
Τραγουδίστρια
«Ανεξάρτητα με την ιδεολογική τοποθέτηση του καθένα, τα προβλήματα οξύνονται, η κατάσταση χειροτερεύει, η ανεργία αυξάνεται και η επομένη των εκλογών είναι πολύ κοντά... Η σκληρή πραγματικότητα δε θα αλλάξει, γι' αυτό τώρα περισσότερο από ποτέ επιβάλλεται να έχουμε ένα ισχυρό και δυνατό ΚΚΕ, για να παλέψει, να υπερασπιστεί, να ανατρέψει τα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται. Με αυτοσυνείδηση και υπευθυνότητα δυναμώνουμε το μόνο κόμμα που υπερασπίζεται το δίκιο των εργαζομένων. Το μόνο κόμμα που δεν έκρυψε ποτέ την αλήθεια».

Πάνος Σταματόπουλος
Πρόεδρος του Συνδέσμου Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης Μελβούρνης και Βικτώριας
«Στην Αυστραλία βρέθηκα λίγο μετά τον εμφύλιο και ρίχτηκα στη βιοπάλη για την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας και στον αγώνα για την επιβίωση. Από τα πρώτα μου χρόνια στη φιλόξενη τούτη χώρα, οργανώθηκα σε εργατικά συνδικάτα και σε προοδευτικές οργανώσεις ελληνόφωνες και αγγλόφωνες. Πήρα μέρος σε πολλές λαϊκές κινητοποιήσεις, για την ειρήνη, τον αφοπλισμό, την πτώση της χούντας και τόσες άλλες λαϊκές εξεγέρσεις, σχεδόν σε όλη μου τη ζωή.
Μεγαλωμένος και γαλουχημένος από μικρός στα ιδανικά του ΚΚΕ, με πατέρα αγωνιστή του ΔΣΕ που έπεσε θύμα φασιστών, όταν έφυγα για την Αυστραλία μαζί με την ευχή της μάνας μου, έκλεισα στην καρδιά μου με πολλή ευλάβεια και το ΚΚΕ. Το ίδιο αυτό ΚΚΕ που σήμερα αγωνίζεται πάντα με τον ίδιο ζήλο για ένα καλύτερο μέλλον του ελληνικού λαού που σήμερα τον γονάτισε ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός. Το κόμμα που αξίζει κάθε υποστήριξης και αγάπης από τον ελληνικό λαό.
Εγώ, οι συναγωνιστές μου και όλοι οι σύντροφοί μου εδώ στη μακρινή Αυστραλία κάνουμε έκκληση στον ελληνικό λαό να ψηφίσει την Κυριακή στις 17 του Ιούνη το κόμμα του το ΚΚΕ, το κόμμα που τον υποστηρίζει πάντα και δεν πρόκειται να τον προδώσει ποτέ. Μόνο με ισχυρό ΚΚΕ ο λαός μπορεί να νικήσει τη λαίλαπα του καπιταλισμού και να πάει μπροστά».

Χρήστος Δ. Τουρτούρας
λέκτορας Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ
«Δήλωση καρδιάς...
Σε μια περίοδο γνήσιας καπιταλιστικής κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε κατά την τρέχουσα ιστορική συγκυρία, προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη περιγραφής των γεγονότων και διατύπωσης με σαφήνεια των διαφόρων θέσεων, αφού τώρα είναι που οι λέξεις βαραίνουν ιδιαίτερα και τα νοήματα αποκτούν την πλέον ουσιαστική τους σημασία. Τις στιγμές αυτές ο λαός χρειάζεται και εκδηλώνει την ανάγκη να ακούσει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ισως τώρα να είναι και η κατάλληλη συγκυρία. Μεσούσης της βαρβαρότερης ίσως - από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν - στέρησης αγαθών που έχουν δεχθεί σε συλλογικό επίπεδο οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες και της πρωτοφανούς, γενικευμένης καταπάτησης των εργασιακών τους κεκτημένων, ενδεχομένως να έχει αφυπνιστεί μέρος των αντανακλαστικών τους, που θεωρούνται απαραίτητα για να καταστήσουν εφικτό ένα διάλογο στη βάση εκείνης της άποψης, που έδειχναν να περιφρονούν ή, τουλάχιστον, να μην αξιολογούν στη σωστή της διάσταση σε περιόδους άλλες. Σε περιόδους, κατά τις οποίες διήγαγαν "βίον ανθηρόν", έστω και κατ' επίφαση, έστω και με το επίχρισμα ενός βολονταρίστικου - εντελώς αβάσιμου κι αυθαίρετου - υπερκαταναλωτισμού, την πραγματοποίηση του οποίου έδειχνε να εξασφαλίζει η επίπλαστη και εξαιρετικά χοντροκομμένη πολιτική προπαγάνδα των δύο αστικών κυβερνήσεων, που εναλλάσσονταν στην εξουσία τα τελευταία 40 χρόνια στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, προφανώς, υπηρετώντας απόλυτα τα συμφέροντα των παγκόσμιων μονοπωλίων. Παραδόξως, τότε ο λαός "έπλεε σε πελάγη ευτυχίας", αδυνατώντας να αντιληφθεί το μέγεθος της απάτης του τραπεζικού συστήματος (ενδεικτικά να αναφερθούμε στην περίπτωση του Κοσκωτά), όπως και του "χρηματοοικονομικού φιάσκου" του χρηματιστηρίου, όπως και όλων των πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων (της πολιτιστικής πρωτεύουσας, του εθνικού κτηματολογίου, των Ολυμπιακών αγώνων κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.) που δεν εξέλιπαν από όλες τις περιόδους διακυβέρνησης της χώρας από τα δύο κόμματα.
Σήμερα, ωστόσο, σε μια συγκυρία που οι μάσκες έχουν πέσει, αποκαλύπτεται η απόλυτη σκαιότητα του καπιταλιστικού συστήματος και όλων των απατεωνίστικων τεχνικών του. Τεχνικές, επιπλέον, που δεν αναδεικνύουν ούτε καν μια αμυδρή διάσταση πρωτοτυπίας, για όσους βέβαια, μελετούν τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και τις απατηλές μεθόδους στις οποίες εδραιώνεται η, ανά τους αιώνες, κατίσχυσή του. Οι φοροεισπρακτικές χοντροκοπιές και οι ατέλειωτες, απάνθρωπες, βρικολακίστικες αφαιμάξεις στα ήδη συρρικνωμένα εισοδήματα από την έμμεση φορολογία, την απελευθέρωση των τιμών και την γενική αυθαιρεσία στην αποκαλούμενη "ελεύθερη αγορά", καθιστούν το κόστος ζωής υψηλό ή ακόμη και απαγορευτικό για την πλειοψηφία των λαϊκών νοικοκυριών. Ο κόσμος "γλείφει τις πληγές του", μην έχοντας ούτε καν τα στοιχειώδη φάρμακα να τις γιατρέψει. Τα προϊόντα δεν καταναλώνονται και, επομένως, η παραγωγή φθίνει, με προοπτική να σταματήσει εντελώς. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και αποδημούν, κάποιοι σε άλλες χώρες και κάποιοι άλλοι "εις Κύριον". Αντιθέτως, το χρήμα αποσύρεται από την κυκλοφορία και δεσμεύεται στα θησαυροφυλάκια των τραπεζιτών και των υψηλά ιστάμενων δούλων του, μέχρις ότου τα συμφέροντά τους επιτρέψουν ή καταστήσουν αναγκαία την επαναδιάθεσή του στην παραγωγική διαδικασία.
Σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των μνημονίων της, προβάλλεται για μια ακόμη φορά η σοσιαλδημοκρατία και ο ρεφορμισμός ως απόλυτα επίκαιρη πολιτικά λύση και απάντηση στο μείζονος σημασίας και εγγενές στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος - την κρίση. Ετσι, διακηρύσσεται ως βιώσιμη η δυνατότητα διαπραγμάτευσης ή και αμφισβήτησης (δεν ξεκαθαρίζεται αυτό, αλλά αποτελεί μεταβλητή ανάλογα με τον ομιλητή, δίνοντας την εικόνα ελάχιστης ή και ανύπαρκτης διαφοροποίησης των δύο πρακτικών) των όρων του μνημονίου, πάντα βέβαια εντός της Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, τεχνηέντως αποκρύπτεται η μοναδική αλήθεια, ότι τα μνημόνια και οι Ευρωζώνες είναι προϊόντα του καπιταλισμού και των δομικών του κρίσεων και όχι οι αιτίες του - όπως αντεστραμμένα τα παρουσιάζουν - ενώ, ανερυθρίαστα διακηρύσσεται η δυνατότητα αμφισβήτησής τους μέσα στα πλαίσια του ίδιου του καπιταλισμού. Μάλιστα, από έναν χώρο, όπως του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν παύει να αποκαλείται αριστερός, ξεχνώντας ότι την καπιταλιστική κοινωνία τη μελετούμε, όχι για να την κατανοήσουμε απλά και να τη συντηρήσουμε, αλλά για να την αλλάξουμε. Σήμερα θα λέγαμε καλύτερα, για να την ανατρέψουμε.
Για όλα τα παραπάνω, για την ανέχεια του λαού μας και τη συνεχή εξαπάτησή του μέχρι σήμερα, αλλά και την προσπάθεια μελλοντικής του εξαπάτησης, που εξυφαίνεται μέσα από φαυλεπίφαυλα διλήμματα παραμονής στην Ευρωζώνη και διαπραγμάτευσης του μνημονίου ή εξόδου μας από αυτήν και πτώχευσης, αλλά και για μια αληθινή διεθνιστική προοπτική παγκόσμιας αμφισβήτησης και ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, θεωρώ προσωπικά, ότι δε μου απομένει παρά να δηλώσω δημοσίως την απόλυτη συμπαράταξή μου με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Το μοναδικό πολιτικό χώρο που διατηρεί ανόθευτη την κομμουνιστική του υπόσταση, εφαρμόζει σταθερή κι αμετακίνητη πολιτική από τις βασικές ιστορικές του θέσεις και, βέβαια, νομιμοποιείται να κοιτά το λαό κατάματα, αφού ποτέ δεν εξωράισε καταστάσεις, δεν έπαιξε με τις ελπίδες, ποτέ δε μίλησε ως Πυθία. Απομένει, λοιπόν, να το αντιληφθεί και ο ίδιος ο λαός.
Συντροφικά και αλληλέγγυα».