NIKOS THEODORAKIS

NIKOS THEODORAKIS
«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν». (Λένιν, Απαντα, τόμος 33ος, σελ. 203)

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Μπορούμε να ζήσουμε με τον πλούτο στα χέρια μας...

   Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του περασμένου Γενάρη με «αντιμνημονιακή» ρητορεία και τώρα αναδεικνύεται στον καλύτερο προπαγανδιστή όχι μόνο των μνημονίων, αλλά συνολικά της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Ισχυρίζεται ότι το δικό του μνημόνιο είναι καλύτερο από τα προηγούμενα, ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος για το λαό πέρα από αυτόν που διάλεξε ο Αλ. Τσίπρας το βράδυ της 12ης Ιούλη, στη Σύνοδο Κορυφής που αποφάσισε το 3ο μνημόνιο.

Η επιλογή αυτή του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την ευκαιρία στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ να εμφανίζονται δικαιωμένοι για την πολιτική που εφάρμοσαν με τα προηγούμενα δύο μνημόνια.

Ολοι μαζί παρουσιάζουν σαν μονόδρομο τις θυσίες για την καπιταλιστική ανάπτυξη, την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Αποθεώνουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων ως το «κλειδί» για την ανάκαμψη της οικονομίας και παραμυθιάζουν το λαό ότι θα ωφεληθεί ο ίδιος από αυτή.

Αλλά και όσοι προβάλλουν ως διέξοδο την καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα, όπως η Λαϊκή Ενότητα, τις ίδιες υπηρεσίες προσφέρουν στο σύστημα.

Αποσπούν το νόμισμα από τις σχέσεις παραγωγής και τη συμμετοχή της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αποθεώνουν την καπιταλιστική ανάκαμψη και υπόσχονται να την πετύχουν ταχύτερα με εξωτερική υποτίμηση και αναπροσανατολισμό των συμμαχιών για την αστική τάξη.
Υπάρχει άλλος δρόμος...


Ο δρόμος των λαϊκών θυσιών χωρίς τέλος για την καπιταλιστική ανάκαμψη, δεν είναι μονόδρομος. Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει άλλος δρόμος, έξω από αυτόν που υπερασπίζονται όλα τα αστικά κόμματα, ανεξάρτητα από τις παραλλαγές τους.



Υπάρχει δυνατότητα να γλιτώσει ο λαός από την ανεργία, τα υψηλά όρια στην ηλικία συνταξιοδότησης, τη βαριά φορολογία, το αίσχος στην Υγεία και την Παιδεία, την αγωνία της επιβίωσης, τη διατροφική εξάρτηση, το φόβο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Υπάρχει δυνατότητα να καταπολεμηθούν η φτώχεια, η ανασφάλεια για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, το άγχος για το μέλλον της επόμενης γενιάς, που είτε αποκλείεται μαζικά από την παραγωγή, είτε μεταναστεύει, είτε μπαίνει στην παραγωγή με πολύ χειρότερους όρους απ' ότι η προηγούμενη γενιά.

Υπάρχει τρόπος σήμερα να αξιοποιηθούν για λογαριασμό του λαού τα τεράστια επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι παραγωγικές δυνατότητες που διαθέτει η Ελλάδα και κάθε χώρα, να εξαλειφθούν οι κρίσεις και οι συνέπειες που έχουν στο λαό. Υπάρχει η δυνατότητα να εξαλειφθούν η ανισομετρία στην ανάπτυξη και η ανισοτιμία στις σχέσεις με άλλα κράτη που προκύπτει από αυτή.

Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει σήμερα η δυνατότητα ο λαός να ζήσει καλύτερα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις για πραγματική ευημερία. Οτι μπορούν όλοι οι άνθρωποι να έχουν τη δουλειά και την αξιοπρέπειά τους, σύγχρονες και δωρεάν παροχές Υγείας και Πρόνοιας, κανένα παιδί να μη στερείται το σχολείο, τη μόρφωση, την επαγγελματική εκπαίδευση.

Το ΚΚΕ λέει ότι δεν είναι μονόδρομος τα μνημόνια και οι θυσίες για την ανάκαμψη της οικονομίας, η ΕΕ των μονοπωλίων, όλη η σαπίλα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και των διακρατικών σχέσεων που διαμορφώνονται στο εσωτερικό τους.

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι μονόδρομος ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Υπάρχει κι άλλος δρόμος, αυτός της λαϊκής εξουσίας με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, μονομερή διαγραφή του χρέους. Σ' αυτό το δρόμο, που προϋποθέτει ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους, καλεί το λαό να βαδίσει το ΚΚΕ.

Και μπορεί το διακύβευμα στις εκλογές να μην είναι ο δρόμος ανάπτυξης, αλλά η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στην κάλπη είναι δείγμα χειραφέτησης του λαού από την αστική ιδεολογία και πολιτική, μπορεί να συμβάλει πολύτροπα στην άνοδο της ταξικής πάλης, στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας για τη Λαϊκή Εξουσία, που προτείνει το ΚΚΕ.


Μπορούμε να ζήσουμε με τον πλούτο στα χέρια μας...

Αυτή την περίοδο, ολοένα και περισσότεροι θέτουν καλοπροαίρετα το εξής ρώτημα: Καλά είναι αυτά που λέει το ΚΚΕ, αλλά πώς μπορεί να σταθεί μόνη της μια Ελλάδα που δεν παράγει τίποτα και όλα τα εισάγει;

Καταρχήν και σήμερα παράγει η Ελλάδα, αλλά η παραγωγή βρίσκεται στα χέρια λίγων επιχειρηματικών ομίλων και πραγματοποιείται με κριτήριο το κέρδος. Ομως, το τι παράγεται και το πόσο παράγεται, καθορίζεται από αυτούς που έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής, τους μετόχους των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, των μονοπωλιακών ομίλων.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν υποβαθμιστεί κλάδοι που θα μπορούσαν να καλύψουν λαϊκές ανάγκες (π.χ. κλωστοϋφαντουργία), ότι εισάγει προϊόντα (π.χ. αγροτικά) που θα μπορούσε να καλύψει με τη δική της παραγωγή, είναι αποτέλεσμα του ότι η παραγωγή πραγματοποιείται με στόχο το καπιταλιστικό κέρδος.

Αυτό είναι που σπρώχνει κεφάλαια να κινούνται σε κλάδους που έχουν το μεγαλύτερο κέρδος, που οδηγεί στο να παράγονται π.χ. λεμόνια για εξαγωγή και μετατροπή σε χυμό, και την ίδια στιγμή να εισάγονται από την Αργεντινή.

Το κυνήγι του κέρδους, ο ανταγωνισμός, που βρίσκεται στη φύση του συστήματος, δεν επιτρέπουν τον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής με βάση τις ανάγκες του λαού, των εργαζομένων. Επίσης, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δημιουργεί περιορισμούς στην ανάπτυξη ορισμένων κλάδων προς όφελος ανταγωνιστών τους, άλλων κρατών, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής και διεθνούς αγοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία.

Η Ελλάδα διαθέτει παραγωγικές δυνάμεις (πρώτες ύλες, Ενέργεια, εργατικό δυναμικό) που μπορούν να απογειώσουν την παραγωγή, να την επεκτείνουν και σε κλάδους όπου σήμερα κυριαρχούν συντριπτικά οι εισαγωγές.

Προπάντων, διαθέτει πρώτες ύλες που είναι αναγκαίες για την παραγωγή μέσων παραγωγής, σημαντικά αποθέματα σε μεταλλευτικούς ορυκτούς πόρους, όπως βωξίτη, μεταλλικά ορυκτά (χρυσό, νικέλιο, χαλκό), δομικούς ορυκτούς πόρους (περλίτη, λευκόλιθο, μάρμαρα κ.ά.).

Διαθέτει επίσης επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό με υψηλή ειδίκευση, έμπειρο εργατικό δυναμικό σε βιομηχανικούς και άλλους κλάδους. Υπάρχουν, δηλαδή, όλες οι προϋποθέσεις να δοθεί ώθηση στην παραγωγή, από τη στιγμή που τα μέσα παραγωγής θα πάψουν να είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστών και θα γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, θα τεθούν δηλαδή κάτω από εργατικό - λαϊκό έλεγχο.

Αρα λοιπόν η Ελλάδα έχει παραγωγικές δυνατότητες, μπορεί να αναπτύξει και άλλες, αρκεί να φύγει από τη μέση το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους, να φύγουν οι δεσμεύσεις που προκύπτουν από την ενσωμάτωση στην ΕΕ και το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ετσι θα απελευθερωθούν παραγωγικές δυνάμεις που τώρα συνθλίβονται.
Από εδώ προκύπτει ένα ακόμα ερώτημα που τίθεται συχνά: Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς ιδιώτες, αφού αυτοί βάζουν τα λεφτά για να γίνουν οι επιχειρήσεις, να φτιαχτούν θέσεις εργασίας και να παραχθούν προϊόντα;

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι επαύλεις και τα κότερα των κηφήνων - μεγαλοεργοδοτών, ντόπιων και ξένων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κλεμμένος ιδρώτας των εργαζομένων. Δεν τα βρήκαν από τους «παππούδες» τους, δεν είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους δουλειάς, του δικού τους ιδρώτα. Ολα είναι προϊόντα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτοί είναι οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου.

Αν λείψουν οι εργαζόμενοι δεν παράγεται τίποτα. Γι' αυτό η εργοδοσία φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι την απεργία. Επειδή διακόπτεται η παραγωγή και εμποδίζεται η κερδοφορία. Αν όμως λείψουν οι καπιταλιστές, οι ιδιοκτήτες δηλαδή των επιχειρήσεων, δε σημαίνει ότι θα λείψει και η παραγωγή. Αυτό το νόημα έχει το σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Γι' αυτό είναι απάτη ότι ο λαός είναι υποχρεωμένος να στηρίξει, να βάλει πλάτη στην καπιταλιστική ανάκαμψη και ανάπτυξη, για να βγει η καπιταλιστική οικονομία από την κρίση, προκειμένου να υπάρχουν κέρδη - παραγωγή - θέσεις εργασίας κ.λπ.

Με τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να αποκτήσουν τη δυνατότητα να οργανώσουν με κεντρικό σχεδιασμό την παραγωγή και να τη διευθύνουν προς όφελός τους, με κριτήριο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Ετσι θα εξαλειφθούν οι αιτίες που γεννάνε τις καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις, όπως η αναρχία της παραγωγής, το κυνήγι του κέρδους, ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός.


Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ανεργία...


Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό, θα καταπολεμηθεί και η ανεργία, που είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας και η επέκταση της παραγωγής σε κλάδους που σήμερα φθίνουν, ή δεν υπάρχουν καθόλου, θα απορροφήσει εργατικό δυναμικό.

Το ίδιο θα γίνει και με την κοινωνικοποίηση των μεγάλων αγροτοκτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την ανάπτυξη σύγχρονων κρατικών επιχειρήσεων και την παράλληλη λειτουργία παραγωγικών συνεταιρισμών. Για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών που διαρκώς διευρύνονται, θα απαιτηθεί η μαζική πρόσληψη εργαζομένων στους κλάδους της Υγείας, της Πρόνοιας, της Παιδείας, στην Ερευνα, στον πολιτισμό και αλλού.

Η κατανομή λοιπόν των εργαζομένων δεν θα γίνεται πια άναρχα με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά με βάση το κεντρικό σχεδιασμό, με βάση τις κοινωνικές ανάγκες. Επίσης, σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν οικονομικές κρίσεις, δεν υπάρχει μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων που οδηγεί την ανεργία στα ύψη. Μόνο στο πλαίσιο της λαϊκής οικονομίας μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας, που παράγει ο καπιταλισμός.
Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι που καλοπροαίρετα ρωτάνε:Σήμερα, σε πολλά καπιταλιστικά κράτη η ανεργία είναι σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Γιατί λέει το ΚΚΕ ότι μόνο με τη δική του πρόταση μπορεί να εξαλειφθεί η ανεργία;

Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι η ανεργία σε ορισμένα καπιταλιστικά κράτη εμφανίζεται πράγματι χαμηλή, αλλά πουθενά δεν έχει εξαλειφθεί. Για παράδειγμα, σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, σ' αυτή της Ευρωζώνης, η ανεργία το Μάη του 2015 ήταν στο 10,9%, με μεγάλες διακυμάνσεις στο εσωτερικό της. Επομένως, ανεργία και καπιταλισμός είναι όπως το νύχι με το κρέας.

Επιπλέον, η χαμηλή ανεργία δεν είναι μόνιμη κατάσταση, η απασχόληση ακολουθεί τις διακυμάνσεις της παραγωγής. Δηλαδή, σε περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας η ανεργία μειώνεται και αντίστροφα αυξάνεται σε περιόδους κρίσης. Επομένως, το αν θα έχει κάποιος δουλειά εξαρτάται από τα σκαμπανεβάσματα της οικονομίας, που είναι αγιάτρευτη αρρώστια στον καπιταλισμό.

Αυτή είναι η μια πλευρά. Η άλλη έχει να κάνει με τον τρόπο που καταγράφονται άνεργοι και απασχολούμενοι στον καπιταλισμό. Η μεγαλύτερη κερδοφορία του κεφαλαίου έχει συντρίψει κυριολεκτικά κάθε έννοια σταθερής δουλειάς με δικαιώματα. Η τάση είναι να κυριαρχούν ολοένα και περισσότερο οι ελαστικές μορφές απασχόλησης, που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα στοιχειώδη, ακόμα και σε εκείνους που δεν καταγράφονται στους άνεργους.

Και στην Ελλάδα έχουμε τέτοια πείρα. Χιλιάδες νέοι συμμετέχουν σε προγράμματα περιστασιακής απασχόλησης και ενώ δεν καταγράφονται στις λίστες των ανέργων, οι αποδοχές και οι όροι δουλειάς τούς καταδικάζουν σε μισοζωή.


Μπορούμε να ζήσουμε με τη δική μας εξουσία...

Αναρωτιούνται κάποιοι: Και σε προηγούμενες περιόδους, πολλές επιχειρήσεις ήταν κρατικές. Αυτό όμως δεν απέτρεψε τη χρεοκοπία, ενώ μεγαλούργησαν το ρουσφέτι και η διαφθορά. Το ίδιο δε θα γίνει και τώρα, αν εφαρμοστεί η πρόταση του ΚΚΕ;

Το ΚΚΕ δεν υπερασπίζεται το παλιότερο και σημερινό καθεστώς της κρατικής ιδιοκτησίας σε ορισμένες επιχειρήσεις. Το σημερινό κράτος, η σημερινή εξουσία είναι όργανο της κυρίαρχης αστικής τάξης. Επομένως, τα δικά της γενικά συμφέροντα υπηρετεί και η κρατική ιδιοκτησία σε ορισμένα μέσα παραγωγής.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα και σε προηγούμενες εποχές, όταν το κράτος, με επιχειρήσεις δικής του ιδιοκτησίας, ανέλαβε να στήσει υποδομές αναγκαίες για την καπιταλιστική ανάπτυξη, που κανένας ιδιώτης δε θα μπορούσε ποτέ να φτιάξει. Ανέλαβε να εξασφαλίσει φθηνή Ενέργεια στη βιομηχανία, την ίδια ώρα που τσάκιζε τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, λιμάνια, που θα στηρίζουν τους εφοπλιστές κ.λπ.

Εχουμε επίσης το παράδειγμα όπου στην Ελλάδα κρατικοποιούνταν οι προβληματικές επιχειρήσεις για να «εξυγιανθούν» με χρήματα του λαού και να επιστρέψουν κερδοφόρες στο κεφάλαιο. Αντίστροφα, την εποχή των «απελευθερώσεων», το κράτος ιδιωτικοποιεί τομείς και επιχειρήσεις όπου διατηρεί ακόμα κάποιες θέσεις.

Κρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις στον καπιταλισμό εναλλάσσονται, πάντα με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτός ο κρατικός τομέας αξιοποιείται και κυρίως αξιοποιήθηκε τα προηγούμενα χρόνια ως μηχανισμός εξαγοράς εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων, ενσωμάτωσης στο σύστημα. Ωστόσο, σήμερα, οι συνθήκες δουλειάς στις επιχειρήσεις όπου το κράτος διατηρεί ακόμα μερίδιο, έχουν εξομοιωθεί πλήρως με αυτές στον αμιγώς ιδιωτικό τομέα.

Το κράτος της εργατικής - λαϊκής εξουσίας δεν θα στηρίζεται στους θεσμούς και τους μηχανισμούς του σάπιου κράτους του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Θα στηρίζεται σε θεσμούς που θα γεννήσει η εργατική - λαϊκή πάλη στο δρόμο της ανατροπής. Σε αυτούς τους θεσμούς θα εξασφαλίζεται η εργατική - λαϊκή συμμετοχή, ο εργατικός - λαϊκός έλεγχος. Οι αιρετοί και ανακλητοί στα όργανα της εξουσίας δεν θα έχουν κανένα υλικό προνόμιο από αυτή τους τη συμμετοχή.

Αυτή η εξουσία θα πραγματοποιήσει την κοινωνικοποίηση στα μέσα παραγωγής, θα οργανώσει τον κεντρικό σχεδιασμό για την κατανομή πόρων, εργατικής δύναμης, κλάδων κ.λπ. Οι εργαζόμενοι, μέσω αυτών των θεσμών, θα έχουν ενεργό συμμετοχή στην εξειδίκευση του κεντρικού σχεδιασμού, στη διεύθυνση, στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας. Αυτή η μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων μέσω των θεσμών της δικής τους εξουσίας μπορεί να γίνει μια μεγάλη δύναμη, ικανή να αντιμετωπίσει δυσκολίες και προβλήματα που σίγουρα θα προκύψουν σε αυτήν τη διαδικασία.