Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - ΩΔΗ ΣΤΟ ΜΕΤΟΒΕΝ 1945 - ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ 2018 ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Πρόγραμμα για την ώρα μετάδοσης του έργου. 

Σήμερα σε πρώτη παγκόσμια ραδιοφωνική μετάδοση η πρώτη σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη σε ηλικία 20 χρονών. Συμφωνικό Ορατόριο για δύο φωνές Μικτή χορωδία και ορχήστρα Εγχόρδων!!!!
Κείμενο: Μίκη Θεοδωράκη - Διονύσιου Σολωμού.
" Έτσι θα έλεγα ότι η πεμπτουσία του έργου αυτού είναι ο εσωτερικός μου αγώνας που με οδήγησε από την καθαρή φιλοσοφία στον Μαρξισμό και μάλιστα στην πιο ακραία του: Τον ένοπλο αγώνα. Καιρός όμως να μιλήσουμε για το σήμερα, όπου χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει ως τώρα, βρέθηκα φορτωμένος με 93 χρόνια μιας θυελλώδους, θα την χαρακτήριζα, ζωής. Εκείνο το συναίσθημα που κυριαρχεί τώρα μέσα μου είναι η μεγαλύτερη περιέργεια. Η σύγκριση αλλά και η λύτρωση... Και όλα αυτά τα οφείλω στους συνεργάτες της Μεγάλης βιβλιοθήκης της Ελλάδας "Λίλιαν Βουδούρη" με επι κεφαλής την κα Μεράρχου,στον κ. Πέτρου, τους μουσικούς της Καμεράτας - Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, στη Χορωδία του Δήμου Αθηναίων και στο Νίκο Καραθάνο, που έδωσαν το φιλί της Ζωής στο ξεχασμένο αυτό έργο. Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιά μου."
Μίκης Θεοδωράκης.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Η Έλενα Ακρίτα, η Λυρική και η κυβέρνηση



Η κυρία Ακρίτα, σε μια προσπάθεια να θολώσει την εικόνα για την καταγγελία Θεοδωράκη και συντασσόμενη πλήρως με την καθεστωτική ρητορική, πετάει λάσπη στο πρόσωπό του αντί να αναφερθεί στο περιεχόμενο της καταγγελίας του. 

Το να διαφωνεί κάποιος με τον Μίκη Θεοδωράκη είναι θεμιτό και φυσιολογικό, προφανώς. Αλλά δεν είναι ούτε φυσιολογικό, ούτε θεμιτό κάποιος που διαφωνεί μαζί του ή κάποιος που ενοχλείται από κάποια γραπτή τοποθέτησή του να υπονοεί σαφώς ότι «δεν είναι δικό του κείμενο» ή «δεν το έγραψε ο ίδιος, αλλά το περιβάλλον του» και άλλες τέτοιες κακοήθειες. Αντί για διάλογος αφορισμοί. Το λες και μπούλινγκ αυτό.

Η καταγγελία του Θεοδωράκη αναφέρεται στη «δίωξη και στον αποκλεισμό» του με «τρόπο αυθαίρετο και καταχρηστικό». Μιλάει για «αποκυήματα προσωπικού πάθους» και «μισαλλοδοξία» και επισημαίνει ότι αυτές οι ενέργειες μπορεί να εκληφθούν ως πράξη εκδίκησης, λόγω των γνωστών του πολιτικών πεποιθήσεων και θέσεων. Επίσης, επισημαίνει ότι αυτές οι ενέργειες «εκθέτουν την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα».

Μήπως αυτό είναι το πρόβλημα της κ. Ακρίτα; Ότι πράγματι εκτίθεται η κυβέρνηση Τσίπρα; Τελικά, πολλοί είπαν ότι μετάνιωσαν που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, όμως φαίνεται ότι το αίμα νερό δεν γίνεται…

Η εκδικητική μανία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης (και φυσικά ολόκληρου του Συστήματος που την στηρίζει) εναντίον του Μίκη Θεοδωράκη και του έργου του εντάθηκε σε βαθμό παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του μετά τη συμμετοχή του στο παλλαϊκό συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου του 2018 για τη Μακεδονία.

Τι άλλο μπορεί να είναι ο αποκλεισμός των «Λυρικών Τραγωδιών» του (όπως ονομάζει ο Θεοδωράκης τις όπερές του) από την ΕΛΣ αν όχι πράξη εκδίκησης και μισαλλοδοξίας εκ μέρους της κυβέρνησης;

Τι προτείνει, λοιπόν, η κ. Ακρίτα στον Μίκη Θεοδωράκη; Να παραμείνει αμίλητος και άπραγος σε τέτοιες πράξεις βίας; Ή μήπως δεν κατάλαβε η κ. Ακρίτα -που τον γνωρίζει από παιδί- ότι ο Θεοδωράκης αντέδρασε στη βία που ασκεί εναντίον του η κυβερνώσα Αριστερά μαζί με τους αριστερούς και δεξιούς συμμάχους της;

Κατάλαβε και την πείραξε. Γι αυτό συμμετέχει -με… αγάπη όμως επειδή τον γνωρίζει από τότε που πήγαινε Δημοτικό- στο μπούλινγκ εναντίον του. Απορίας άξιον για μια γυναίκα η οποία εδώ και χρόνια έχει υψώσει (και μπράβο της) τη σημαία ενάντια στο μπούλινγκ, τη βία και τον κάθε είδους ρατσισμό. 

Μήπως όμως η κ. Ακρίτα θέλει να μας πει ότι από τη στιγμή που οι όπερες του Θεοδωράκη έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχουν αναγνωριστεί διεθνώς, πρέπει πλέον να σταματήσουν να παρουσιάζονται; Αυτό ποιος το αποφασίζει; Μια κλίκα γύρω από τον Πρωθυπουργό;

Ή μήπως, σύμφωνα με αυτή τη λογική, η ΕΛΣ δεν πρέπει ποτέ να παρουσιάσει κάποια όπερα του Βέρντι ή του Πουτσίνι ή του Ροσσίνι, αφού έχουν ήδη παρουσιαστεί πολλές φορές; Σε όλες τις χώρες του κόσμου παρουσιάζεται το έργο των εθνικών συνθετών τους, στην Ελλάδα γιατί όχι οι όπερες του Θεοδωράκη;

Στην καταγγελία του ο Θεοδωράκης δεν αμφισβητεί ούτε το ταλέντο, ούτε τα βραβεία, ούτε την προσφορά του κ. Κουμεντάκη. Δεν το έχει κάνει ποτέ και για κανέναν. Ουδέποτε άλλωστε ζήτησε να αποκλειστεί η νέα γενιά συνθετών απ' την ΕΛΣ. Το αντίθετο. Στήριξε και στηρίζει τους νέους συνθέτες και πάντα επιθυμεί την επικοινωνία και τον διάλογο με τους νέους δημιουργούς. Αυτό όμως που έγραψε σαφώς είναι να μην αποκλείεται το δικό του έργο. Και το έργο των νέων συνθετών να παρουσιάζεται στην ΕΛΣ και οι όπερες του Θεοδωράκη. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο ούτε υπάρχει κάποιο δίλημμα.

Την κ. Ακρίτα τι την έπιασε τώρα και επιτίθεται στον Μίκη Θεοδωράκη; Μάλλον την πείραξε πολύ που τελικά εκτέθηκαν και η κυβέρνηση και ο κ. Κουμεντάκης.

Παρέλειψε όμως να μας πει η κ. Ακρίτα γιατί η Εθνική Λυρική Σκηνή αρνείται να παρουσιάσει κάποια όπερα του Θεοδωράκη; Και μάλιστα από τότε που απέκτησε το νέο της κτίριο; Γιατί αυθαίρετα και αυταρχικά το στερεί αυτό από τον ίδιο, τους φίλους της μουσικής του, αλλά και από τον ελληνικό λαό; Να της θυμίσουμε ότι ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης είχε δηλώσει στην τηλεόραση ότι οι «όπερες του Μίκη Θεοδωράκη αποτελούν ένα νέο είδος νεοελληνικής όπερας».

Ενώ ο Λουκάς Καρυτινός σε ομιλία του (16.11.2015) είχε επισημάνει για τις όπερες του Θεοδωράκη: «Με τις όπερες που συνέθεσε, θέλησε να ενώσει το αρχαίο δράμα (δηλαδή, την όπερα της αρχαίας εποχής) με την σύγχρονη όπερα, γεννώντας από την ένωση αυτή μια διαφορετική μορφή μελοδράματος. Έτσι, όπως μέσα από το έντεχνο λαϊκό τραγούδι θέλησε να γνωρίσει στο ευρύ κοινό τους στίχους και τις ιδέες των μεγαλύτερων Ελλήνων ποιητών, –του Ελύτη, του Σεφέρη, του Ρίτσου και τόσων άλλων–, με τις όπερες θέλησε να φέρει κοντά στο ίδιο κοινό, τον ποιητικό λόγο και τις ιδέες των μέγιστων Ελλήνων τραγωδών, του Ευριπίδη, του Σοφοκλή αλλά και του Αριστοφάνη».

Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: Γιατί ο κ. Κουμεντάκης αποφάσισε και με εντολή τίνος και μάλιστα ερήμην του ελληνικού λαού να αποκλείσει τις όπερες του Θεοδωράκη;

Τον Μίκη Θεοδωράκη, κ. Ακρίτα, κανένας δεν μπορεί να τον κοντύνει.

Κονταίνουν όμως εκείνοι που τον πολεμούν ή επιχειρούν να τον προσβάλουν.

Αθήνα, 7.12.2018

Οι συντελεστές του Θεοδωρακισμού / Τheodorakism

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ


Σχετικά με τη συνεχιζόμενη δίωξη της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη.


Η νέα δίωξη της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη είναι πράξη βίας και μισαλλοδοξίας απέναντι σε έναν παγκόσμιο μουσουργό, του οποίου το έργο (λαϊκό και συμφωνικό) απολαμβάνουν οι λαοί του κόσμου αδιάλειπτα επί δεκαετίες. (Δ. Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά, Ρωσία, Λατινική Αμερική, Νότιο Κορέα και τα τελευταία χρόνια και στην Κίνα). 

Εμείς οι φίλοι της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη καταδικάζουμε και τον δεύτερο αποκλεισμό της μουσικής του από τη Νέα Λυρική Σκηνή.

Καταδικάζουμε την απηνή δίωξη της μουσικής του που εκφράζεται και με τον αποκλεισμό του έργου του από το κρατικό ραδιόφωνο συχνά και από τα δημόσια θέατρα. Το δε συμφωνικό έργο του (Συμφωνίες, Όπερες, Ορατόρια κλπ) είναι παντελώς αποκλεισμένο. 

Μετά τις διώξεις των τραγουδιών του Μίκη από την Ακροδεξιά της περιόδου 1960-1967, μετά το χουντικό διάταγμα Αγγελή (απαγόρευση της μουσικής του συνθέτη με ποινή κάθειρξης έως και 20 χρόνια), μετά τις διώξεις κατά τη δεκαετία του 1980 με εντολή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (αποκλεισμός της μουσικής του από τα κρατικά ραδιόφωνα και την κρατική τηλεόραση, αποκλεισμός από όλα σχεδόν τα δημόσια θέατρα, επαγγελματικοί διωγμοί των τραγουδιστών του, κ.ά.), έρχεται σήμερα να προστεθεί στην επί δεκαετίες απαγόρευσή του και η απαγόρευση της Νέας Λυρικής Σκηνής με ευθύνη τού διορισμένου από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα διευθυντή κ. Κουμεντάκη.

Η δίωξη της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη είναι δίωξη ενός έργου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Είναι απαγόρευση στον ελληνικό λαό να έρθει σε επικοινωνία με ένα τεράστιας έκτασης και μεγάλης ποικιλίας μουσικό έργο, που αποτελεί μέρος της πολιτιστικής του κληρονομιάς. 

Είναι παραβίαση του δικαιώματος του ελληνικού λαού να παρακολουθήσει στα δημόσια θέατρα, τα οποία ο ίδιος ο λαός χρηματοδοτεί, το μουσικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη. 

Καλούμε τους φίλους της μουσικής του Μίκη να αντιδράσουν σ’ αυτήν την αυταρχική και αντιδημοκρατική ενέργεια της Λυρικής και του κ. Κουμεντάκη.


Αθήνα, 4.12.2018
Υπογράφουν, οι:


Θεοδωρακισμός/Theodorakism
Φίλοι Μίκη Θεοδωράκη
Mikis Radio
www.mikisradio.com
https://mikisradio.blogspot.com/
Oμάδα «Μίκης Θεοδωράκης: “Έχω μια λέξη ζωής για σένα”»https://www.facebook.com/groups/theodorakism

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

Μίκης θεοδωράκης - Καταγγελία 03.12.2018

Καταγγελία

03.12.2018

Καταγγέλλω στον Ελληνικό Λαό και στους φίλους της μουσικής μου στο εξωτερικό ότι το έργο μου έχει γίνει και πάλι αντικείμενο διωγμού.

Αυτή τη φορά από μέρους του διορισμένου από την παρούσα κυβέρνηση κυρίου Κουμεντάκη, Διευθυντή της Λυρικής Σκηνής.

Η δίωξη και ο αποκλεισμός μου από έναν Δημόσιο Οργανισμό θεωρώ ότι γίνεται με τρόπο αυθαίρετο, καταχρηστικό και προ παντός ανεξάρτητο από την αποτίμηση της αξίας της καλλιτεχνικής προσφοράς μου.

Πρόκειται για αποκυήματα προσωπικού πάθους και μισαλλοδοξίας που όμως -μεταξύ άλλων- εκθέτουν την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, γιατί μπορεί να εκληφθούν ως πράξης εκδίκησης λόγω των γνωστών πολιτικών μου πεποιθήσεων και θέσεων.


Αθήνα, 3.12.2018                                                                                                                                         
Μίκης Θεοδωράκης

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Ρεκόρ επισκέψεων στο Mikis Radio... 1.400.000 και πλέον επισκέψεις

  
  Ποτέ στα χρονικά της ιντερνετικής μουσική και κυρίως που να αφορά ιντερνετικό ραδιόφωνο δεν υπάρχει τόσο μεγάλη και σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα τέτοια καταγραφή επισκεψιμότητας, ένα εκατομμύριο επισκέψεις μέσα σε τρεις μήνες.
 Η μαγική λέξη Mikis σε συνδυασμό συνδυασμό με την λέξη ράδιο έσπασε όλα τα ρεκόρ... Σήμερα έχουμε φτάσει το εκπληκτικό ρεκόρ και ανεβαίνουμε 1.470.000

  Αυτό αποδεικνύει το πόσο λείπει από τα γνωστά στις μέρες  ραδιόφωνα στα FM, η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ακόμα και από Ιντερνετικά ( WEB ) που υπάρχουν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα. Οπότε μια επιλογή έχουμε για να ακούμε την αγαπημένη μας μουσική... https://mikisradio.blogspot.com/  καλή σας ακρόαση...!!! 

ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙ ΤΟ ΝΑΤΟ! ΤΩΡΑ! - του Mίκη Θεοδωράκη

Αγαπητοί Αναγνώστες,

Παραθέτουμε ένα παλαιότερο κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη που δημοσιεύθηκε το 2009 στο περιοδικό Ρεσάλτο, μιάς και θεωρούμε ότι είναι άκρως επίκαιρο.


ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΕΝ ΟΨΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ 60η ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 
Δεν ξέρω πώς ηχεί στα αυτιά των άλλων λαών της Ευρώπης η λέξη «ΝΑΤΟ», όμως στα αυτιά του ελληνικού λαού ακούγεται σαν κατάρα. 

 Γιατί σημαίνει ξένες επεμβάσεις, εμφύλιο πόλεμο, εθνικές καταστροφές, αστυνομοκρατία, δικτατορία και εθνική αιμορραγία λόγω των υπέρογκων οικονομικών δαπανών που η Ατλαντική Συμμαχία μας επιβάλλει σε βάρος της οικονομικής και της κοινωνικής μας ανάπτυξης και ευημερίας. 

  Στην ουσία το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πειθήνιο όργανο στη διάθεση της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής , υπεύθυνο για τα χιλιάδες ανθρώπινα θύματα και τις αμέτρητες καταστροφές με στόχο αθώους λαούς στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στην Γάζα. Ένας μηχανισμός πολέμου που επιμένει να διατηρεί την οικουμένη σε ζώνες καλές και κακές και σε λαούς Α και Β κατηγορίας με όπλο την αναζωπύρωση του μίσους και της διχόνοιας. 


Σήμερα με τη βαθειά οικονομική κρίση που βυθίζει με γρήγορους ρυθμούς σε χάος την υπερδύναμη και τους δορυφόρους της, καταντά γελοία και επικίνδυνη η διατήρηση αυτού του κολοσσιαίου μηχανισμού που απορροφά δισεκατομμύρια Ευρώ εν ονόματι ενός κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, αυτοί οι δήθεν «ανώτεροι» λαοί που αποτελούν το ΝΑΤΟ να εξακολουθούν να διατείνονται ότι εκπροσωπούν τον ελεύθερο και γι’ αυτό «ανώτερο» κόσμο με το δικαίωμα να τιμωρούν τους «κατώτερους» λαούς για να τους επιβάλουν το σύστημά τους; Και ποιο σύστημα; Της άγριας εκμετάλλευσης και της θεοποίησης του Χρήματος που σήμερα τους καταδικάζει σε στρατιές ανέργων και αύριο πεινασμένων και εξαθλιωμένων εργαζομένων; 

 Δεν φταίνε όμως μόνο οι εξουσιαστές, οι ολιγάρχες και οι πολιτικοί και στρατηγοί που τους στηρίζουν αλλά φταίνε και οι λαοί που τους ανέχονται. Πού είναι τα συνδικάτα; Πού είναι τα φλογερά νιάτα; Πού είναι οι στρατιές των εργαζομένων που ειδικά γι’ αυτούς έφτασε ήδη η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας; Και πώς η Ευρώπη των 300 εκατομμυρίων επιτρέπει σε μία χούφτα πολιτικούς και στρατηγούς να δαπανούν δισεκατομμύρια Ευρώ εν ονόματι δήθεν της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όταν η μεγάλη κρίση χτυπά τις ίδιες τις χώρες τους και η μοναδική ελευθερία που τους απομένει είναι η ελευθερία στην ανεργία, στην υπανάπτυξη και αύριο στην εξαθλίωση; 

 Δεν είναι λοιπόν μόνο ανήθικο να τολμάμε σήμερα να θεωρούμε το ΝΑΤΟ δύναμη ελευθερίας και δικαιοσύνης αλλά και καταστροφικό για την οικονομία της Ευρώπης. Σκεφθείτε μόνο πόσες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα εξασφάλιζε αυτός ο πακτωλός των χρημάτων που τώρα διατίθεται σε πολέμους, καταστροφές και σφαγές αμάχων. 

 Γι’ αυτό έπαψε πια η εποχή των λόγων και είναι ιστορική ανάγκη να μπούμε στην εποχή των έργων. Με σύνθημα τη διάλυση του ΝΑΤΟ, που εκτός όλων των άλλων σαν τυφλό όργανο των στρατηγών του Πενταγώνου και της αμερικανικής πολιτικής έχει αποστολή να μην αφήσει την Ευρώπη να ορθοποδήσει. Μια Ευρώπη που θα ανήκει στους λαούς της και όχι στους στρατηγούς των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. 

Mίκης Θεοδωράκης

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Αφιέρωμα με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου - 2018

Ο Μίκης θεοδωράκης τον Αύγουστο του 1968 εξορίζεται στη Ζάτουνα από την Χούντα των συνταγματαρχών εκεί συνθέτει τις έντεκα Αρκαδίες. 
     Το Μίκης - ράδιο με αφορμή τα 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ετοίμασε δύο αφιερώματα για τις 16 & 17 Νοεμβρίου ( Παρασκευή - Σάββατο ) 
  
  1)  Ο Κώστας Καζάκος  παρουσιάζει τις έντεκα Αρκαδίες του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση,  Άγγελου Σικελιανού, Ανδρέα Κάλβου, Τάκη Σινόπουλου, Μανώλη Αναγνωστάκη, Κώστα Καλατζή, Νότη Περγιάλη, Μάνου Ελευθερίου, και του συνθέτη. Το αφιέρωμα κλείνει με την συγκλονιστική απαγγελία του ποιήματος  ¨Η Αδελφή μας  Αθηνά¨ από τον  Κώστα Καζάκο, ποίημα  του ( Γιώργου Φωτεινού) ή Γιώργου Κουλούκη  που παρακολούθησε την εκτέλεση της Αθηνάς Μπενέκου από το κελί του. Εκφώνηση παρουσίασης από την ηθοποιό  Νόνη Ιωαννίδου. Παρασκευή 16/11 και ώρα 03.00μμ. (Ηχογράφηση Κώστα Καζάκου studio mikisradio) 

  2) Μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο με παρουσίαση όλων των έργων που έχει συνθέσει ο Μίκης Θεοδωράκης. 
Ι. ΟΙ Γειτονιές του Κόσμου Γιάννης Ρίτσος, Μίκης Θεοδωράκης, Μαρία Φαραντούρη. ΙΙ. Επιτάφιος ( Όλες οι ηχογραφήσεις μέχρι σήμερα. Ηχογράφηση Νανά Μούσχουρη σε ενορχήστρωση Μάνου Χατζιδάκι. Ηχογράφηση Μαίρη Λίντα, Μανώλης Χιώτης. Ηχογράφηση Μίκης Θεοδωράκης Μανώλης Χιώτης Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Επιτάφιος Κατά Ξαρχάκου με την Μαρία Σουλτάτου και τέλος Τερψιχόρη Παπαστεφάνου με την Χορωδία Τρικάλων) ΙΙΙ. Ρωμιοσύνη (Ηχογράφηση  Μίκης Θεοδωράκης Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Ηχογράφηση Γιώργος Νταλάρας, Γιώργος Κιμούλης, ζωντανά από το μέγαρο μουσικής ) ΙVΔεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας ( Ζωντανή ηχογράφηση από το Λονδίνο το 1971 Μίκης Θεοδωράκης, Μαρία Φαραντούρη, Πέτρος Πανδής, Αφροδίτη Μάνου. Ηχογράφηση Γιάννης Διδίλης, Γιώργος Νταλάρας, Άννα Βίσση. Ηχογράφηση Τάσος Καρακατσάνης, Μαρία Δημητριάδη, Σταύρος Πασπαράκης, Κώστας Καμένος, Ελένη Βιτάλη, Σάνια Κρυστάλλη ) Σάββατο 17/11
 Το αφιέρωμα θα κλείσει Σάββατο βράδυ με την Εβδόμη Συμφωνία - Εαρινή σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και Γιώργου Κουλούκη  που περιλαμβάνει τα έργα Ι.Εαρινή Συμφωνία ΙΙ. Η Εκτέλεση της Αθηνάς ΙΙΙ. Το εμβατήριο του ωκεανού ΙV. Η Κυρά των αμπελιών
Εκφώνηση Έργων από την ηθοποιό Νόνη Ιωαννίδου.  
Ευχαριστούμε θερμά τον Κώστα Καζάκο για την μεγάλη του προσφορά στην προσπάθεια μας. 

Ο Κώστας Καζάκος με τον Νίκο Θεοδωράκη, παραγωγός του Mikisradio. 

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Τάσος Καρακατσάνης στο Mikis Radio - Συνέντευξη

Πρώτο μέρος αύριο το μεσημέρι. 13.05 
Ο Τάσος Καρακατσάνης αφηγείτε στο ραδιόφωνο μας τις εμπειρίες του δίπλα στο Μίκη Θεοδωράκη, στη μουσική αλλά και σαν μαχητής Λαμπράκης. 

 Έξοχος σύγχρονος ενορχηστρωτής και συνθέτης θεατρικής μουσικής.
Σπούδασε πιάνο με τον Αλεξ. Τουρνάισεν και ανώτερα θεωρητικά με τον Γ.Α.Παπαϊωάννου. "Εισέβαλε" στο χώρο της  Ελληνικής μουσικής σε ηλικία 15 ετών με προτροπή και συμπαράσταση του Μ. Θεοδωράκη. 
 Ηχογράφησε τα δεκαοχτώ λιανοτράγουδα του Μίκη Θεοδωράκη κάτω από την μύτη των Συνταγματαρχών της χούντας χωρίς παρτιτούρες από μια κασέτα που έφτασε στα χέρια του από το εξωτερικό με τους Μαρία Δημητριάδη, Σταύρο Πασπαράκη, Κώστα Καμένο, Ελένη Βιτάλη και Σάνια Κρυστάλλη. 
 Πρωτοδισκογράφησε το 1977 (το τραγούδι σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου «Μόνος ήσουν πάντα», με τη Χ. Αλεξίου). Συνεργάστηκε επί 20ετία με τον Μάνο Χατζιδάκι.
 Επίσης συνεργάστηκε με τον Θ. Μπακαλάκο, ενώ ώς το 1987 ενορχήστρωσε και διασκεύασε τα τραγούδια πολλών άλλων ονομαστών Ελλήνων και ξένων τραγουδοποιών. Από το 1987 ασχολείται με τη σύνθεση, γράφοντας έργα για το θέατρο ("Κεκλεισμένων των θυρών" 1989, κ.λπ.). Σε γενικές γραμμές του οφείλονται, όπως προείπαμε, πολλές εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μ' αυτό τον τρόπο αδιαμφισβήτητα συνέβαλε λίγο ή πολύ στη διαμόρφωση του "ύφους" (αλλά και μέρους της φήμης) κάποιων τραγουδοποιών.
 Προσωπικοί δίσκοι του: "Καπέλα" (1989), "Ο αναιδής θρίαμβος" (1993) και οι δίσκοι θεατρικής μουσικής: «6 Ενότητες θεατρικής μουσικής» (1997), «Με τον Αριστοφάνη στη Σύμη» (1997).

https://mikisradio.blogspot.com/

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟ 1932...


Ο Γιάννης Θεοδωράκης γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1932. Αριστερός, εντάχθηκε από μικρός στην Εθνική Αντίσταση. Αργότερα εργάστηκε στα περιοδικά Αντί και Δρόμοι της Ειρήνης και στις εφημερίδες Αυγή και Ριζοσπάστης, ενώ υπήρξε ένας από τους δημοσιογράφους που συνέβαλαν στην αποκάλυψη των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ποιητικά του έργα: Λιποτάκτες - τέσσερα τραγούδια: Όμορφη Πόλη, Αυγή Αφράτη, Δακρυσμένα Μάτια, Χάθηκα - που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης ο οποίος μελοποίησε επίσης τα ποιήματα Λειτουργία -στην ενότητα Αρχιπέλαγος- Βγάλε τα μαύρα πανιά, Μελαχρινό αγόρι -Οκτώρβης ’98- Μενεξεδένια τα βουνά -Tαξίδι μέσα στη Νύχτα- Νύχτα μαγικιά, Κάνε κουράγιο, Η αγάπη ζει με τ’ όνειρο, Μη με προδώσεις, Χωρίσαμε-Χαιρετισμοί- Της νύχτας το όνειρο, Αυτό το καλοκαίρι - Λυρικώτατα. Έχουν επίσης εκδοθεί σε βιβλία τα ποιητικά του έργα Πλημμύρα, Ένα τραγούδι του καιρού, καθώς και τα πεζά Υπέρ Βωμών και Αστειών, όπου διακωμωδεί το παρακράτος. 

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος

Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος εκφράζει συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων της πυρκαγιάς στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά Ανατολικής Αττικής. Εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στις οικογένειες των αγνοούμενων, στις χιλιάδες οικογένειες που καταστράφηκαν τα σπίτια και οι περιουσίες τους από τις πυρκαγιές σε Ανατολική και Δυτική Αττική. Χαιρετίζουμε την πρώτη αντίδραση των εργαζόμενων του κλάδου μας  που άμεσα πήραν πρωτοβουλίες για μάζεμα ειδών πρώτης ανάγκης, φαρμάκων, που ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις για αίμα.

Οι πυρκαγιές στην Αν. και Δυτ. Αττική ήταν προαναγγελθέν έγκλημα, έρχονται σαν συνέχεια στις πρόσφατες φονικές πλημμύρες στην Μάνδρα και άλλες παλιότερες αντίστοιχες τραγωδίες οι οποίες φανερώνουν την πλήρη ανυπαρξία υποδομών και σχεδιασμών για την προστασία της ζωής και της περιουσίας των εργαζόμενων. Η απουσία έργων για την θωράκιση από σεισμούς-φωτιές-πλημμύρες, η αποψίλωση της Πυροσβεστικής, των υποδομών διαχείρισης Έκτακτων αναγκών όπως δημόσια νοσοκομεία κ.λ.π. είναι πολιτική επιλογή, τόσο της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά.
Η θεωρία περί «ανύπαρκτου κράτους» που διακινείται με μεγάλη ευκολία από τα ΜΜΕ των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, κρύβει πως το κράτος είναι «απίστευτα» υπαρκτό εκεί που διακυβεύονται τα συμφέροντα ακριβώς αυτών των επιχειρηματικών ομίλων. Κρύβει πως από την τεράστια φορο-αφαίμαξη των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεν δίνεται δεκάρα για έργα υποδομών την ίδια στιγμή που η χώρα φιγουράρει ανάμεσα στην πεντάδα των χωρών που ξοδεύουν το 2% του ΑΕΠ για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Ταυτόχρονα, μέσα

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Φάτε μάτια ψάρια και χλαμίδες τύπου το Abbey Road, άμα λάχει...


«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων». Αντόνιο Γκράμσι...
Αλήθεια είναι κανείς που διαφωνεί ότι ζούμε στην εποχή που το παράλογο συναντάει το λογικό μέσω της κατσίκας του γείτονα που τη θέλουμε ολοζώντανη, καθώς και τη γυναίκα του γείτονα, αλλά και τα παιδιά του για τη δούλεψη μας αλλά αυτόν νεκρό!!! Αλήθεια όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν γύρω στους 100.000 στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ικανοί να κατανοήσουν ότι με τις ενέργειες τους αποτελείωσαν αυτό που τάχα μου δήθεν στηρίζουν, το εθνικό κράτος πετώντας στα σκουπίδια τη συνθήκη του Βουκουρεστίου; Μάλλον όχι και είναι λογικό, δεν έχουν ιδέα από διακρατικές και διεθνείς σχέσεις, δεν έχουν ιδέα επίσης του τι μας επιφυλάσσει η ΕΕ του μετά το 2020 δηλαδή των περιφερειών. Δεν έχουν καταλάβει μάλλον ότι ότι με τις ενέργειες τους έγιναν ο βραχίονας του κάθε λογής επιχειρηματία τύπου Σαββίδη που θέλει μια Βαλκανική συνομοσπονδία στα όρια της Γεωγραφικής Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένων και των Σκοπίων και της Μακεδονίας του Πιρίν, καθώς και της Σερβίας με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και τους σιδηροδρόμους που θα καταλήγουν σε αυτό να συνδέουν τη Μεσόγειο με την Β. Ανατολική Ευρώπη και μάλιστα μέσω ΕΣΠΑ που θα τα χρηματοδοτήσει η ο όποια ΕΕ και θα διαχειρίζονται αυτοί και όχι η “σπάταλη Αθήνα”!!!
Δεν έχουν καταλάβει τίποτα πια ότι όταν παίζεται η Ρωμιοσύνη του Γίγαντα Γ. Ρίτσου με τη μουσική του Τιτάνα Μίκη Θεοδωράκη, με μπόλικους φασίστες από κάτω τους τελειώνεις; Οι απόγονοι του Σκαλούμπακα που ήταν εκεί ξέρουν ότι γράφτηκε για τα αθάνατα παλικάρια του ΔΣΕ και ότι σαν πραγματικοί χαμένοι θα από τον ηθικό νικητή τον ΔΣΕ, θα υποχρεούνται να τραγουδούν εφ όρου ζωής την ήττα τους. Όσο σουρεαλισμός και να μοιάζει, άλλο τόσο δεν είναι, οι μελανοχίτωνες να τραγουδούν “κάτω απ΄ το χώμα μέσα απ΄ τα σταυρωμένα χέρια τους περιμένουν την ανάσταση”, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής είναι ήττα καραμπινάτη για δαύτους!!! Εκεί και ο Μίκης μας μπροστάρης, που έχει κάθε δικαίωμα να πάει όπου αυτός κρίνει, για λόγους που ακόμα και τώρα μπλοκάρουν τους νευροδιαβιβαστές των ακροδεξιών αθλίων και ταυτόχρονα δυσεντερικών. Μάλλον κάποιος έπρεπε να θυσιαστεί μέσα στον κόπρο του Αυγεία για να μην αφήσει την πλειοψηφία των τίμιων στοιχείων του λαού μας να τα οικειοποιηθούν τα φασιστοειδή και αυτός ο γίγαντας ήταν που έθαψε όλους τους λύκους, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, μέσα στο ίδιο το τσίρκο με τις χλαμύδες που πήγαν να στήσουν. Εκεί ακριβώς ήταν ο παγκόσμιος Μίκης για να τους σβήσει απ΄το χάρτη και το κατάφερε ως γνήσιο τέκνο των δημοκρατικών και σοσιαλιστικών παραδόσεων του λαού μας. Για μας ήταν και παραμένει ο τεράστιος Μίκης και ας φωνασκούν ασκόπως οι διάφοροι “ριζοσπαστικοί σοσιαλδημοκράτες” που είχαν πρόβλημα και με τη Συρία του Άσαντ πίνοντας νερό στην “Αραβική Άνοιξη”, λες και ήξεραν ποια είναι αυτή! Για μας όσο και αν προσπάθησε να τον αξιοποιήσει ολόκληρο το σύστημα (ειδικά η πλευρά του ΥΠΕΞ Κοτζιά) για να αθωωθεί το εν λόγω (το σύστημα δλδ), πάνω και μέσα στην αγνότατη και εντιμότατη φύση και στάση ενός 92 χρόνου Τιτάνα (που υπέστη τα πάνδεινα από το παρακράτος, από το ΔΣΕ και μετά), φυσικά ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, πλανώνται πλάνην οικτρά. Κι όλα αυτά λίγο καιρό μετά την επιστολή του στο ίδρυμα Λαμπράκη (δλδ Μαρινάκη), που κοντολογίς έγραφε ότι ευτυχώς μας απελευθέρωσε ο κόκκινος στρατός, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός, το τέρας του φασισμού δε θα είχε νικηθεί.

Και πάλι αυτός με τη συμμετοχή του εξαφάνισε τους κάθε λογής και πάσης φύσης Χρυσαυγίτες από κάτω. Όσο σουρεαλιστική κι αν μπορεί να μοιάζει αυτή η εικόνα, άλλο τόσο δεν είναι, γιατί τελειώνεις απ΄τη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού, ποιος είναι τι, όσο και αν το γεγονός ήταν καθοδηγούμενο είτε από κάποιες ΜΚΟ που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ (δηλαδή Γαλλίας & Γερμανίας), όσο και από μερίδα της Κουμουνδούρου με όρους αγανακτισμένων και εν αγνοία του ίδιου!!!

Ο αγαπημένος Μίκης με την παρουσία του και μόνο εξαφάνισε και έσβησε τις σκιές και το θέατρο τους που θέλουν πολέμους για να γευτούν αργότερα τα χρήσιμα ΕΣΠΑ...

Μεταξύ άλλων το σημερινό συλλαλητήριο καθόρισε και ανέδειξε και το φετινό πρωταθλητή ο οποίος απ΄ ότι φαίνεται θα είναι δικαιωματικά ο ΠΑΟΚ και ελέω συλλαλητηρίου στην Αθήνα του Τράγκα (Εν Αθήναις κυρίες και κύριοι), ωστόσο το ζήτημα δεν είναι εκεί, αλλά στις δηλώσεις Κοτζιά που έγιναν μέσω social media....



Κλείνοντας έχουμε να πούμε ένα ότι ο υπερβάλλων ζήλος σε αυτού του είδους την πατριδοκαπηλία, κλείνει το μάτι στους μεγάλους στην ίδια τη συρρίκνωση της πατρίδας των τάχα μου δήθεν υπερασπιστών της, με τους παίκτες της περιοχής να τρίβουν τα χέρια τους, μιας και φυσικά η νέα φάση του καπιταλισμού ευνοεί το τέλος του εθνικού κράτους στους μικρούς παίκτες, ενώ μετατρέπει είτε έτσι είτε αλλιώς το σχήμα ΣΥΡ-ΑΝΕΛ σε ακόμα πιο ισχυρό από ποτέ, που εκφράζει(το όλοι μαζί), αυτό που είδαμε δηλαδή σήμερα και που γαλουχήθηκε στις άνω και κάτω πλατείες των αγανακτισμένων το 2011, αλλά παιδιά άλλο 100.000 και άλλο 1.500.000 που δε μαζεύονται καλά, καλά ούτε σε όλους τους δρόμους του Λεκανοπεδίου!!!

       κείμενο Giannis Bikakos 

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Μίκης-Διόνυσος - του Σάκη Τόδουλου - 09.02.2018

«Γεια και χαρά σας άσπιλοί μου δικαστές
Είμαι μπροστά σας, βγάλτε νύχια και φωτιές»[1]

Για εμάς, που η μοίρα το έφερε να είμαστε στενά δεμένοι με το Μίκη Θεοδωράκη, είναι απόλυτα βέβαιο, ότι ο Μίκης είναι η σύγχρονη μορφή του Διονύσου. Είναι το πρόσωπο, με το οποίο ο Διόνυσος θέλησε να σωθεί από την καταδίωξη της Ήρας, της Ήρας της ελλαδικής κακοδαιμονίας. Μέσα στο πανύψηλο σώμα, στο ευρύ πνεύμα και στην μεγάλη ψυχή του Μίκη βρήκε ο Διόνυσος ιδανικό κρησφύγετο για να συνεχίσει το αέναο ταξίδι της Ελληνικότητας και της Δικαιοσύνης, θνήσκων και αναγεννώμενος.

Εμείς, που η μοίρα το έφερε να είμαστε στενά δεμένοι με το Μίκη Θεοδωράκη, παρακολουθήσαμε από κοντά το ταξίδι αυτό.

Στην αρχή τον είδαμε, σε ηλικία 15 ετών, να μπαίνει σε ένα τραίνο για να πολεμήσει στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και να τον σταματά ο πατέρας του μετά από μέρες στη Λάρισα με την ορμήνεια: «Μην ντροπιάσεις τη γενιά σου» που τον ακολουθεί πάντα.

Μετά, τον είδαμε ν’ αγωνίζεται το Δεκέμβρη του 1944 έχοντας «τα νιάτα του στην άνοιξη ταμένα»[2], και να συμμετέχει στην πομπή μαζί με «δεκάδες άλλα αγόρια και κορίτσια που είχαν προσφέρει κι αυτά τα νιάτα τους στην Άνοιξη»[3].

Τον είδαμε να υπομένει αγόγγυστα την εξορία της Ικαρίας και το μαρτύριο της Μακρονήσου και να μην υπογράφει, γιατί είναι «Κρητικός».

Τον είδαμε να στολίζει τον «Επιτάφιο» με τον τρόπο του, να θρηνεί μια «Μέρα Μαγιού», να λυτρώνεται και να δέχεται τα πρώτα βέλη, γιατί συνέδεσε την υψηλή ποίηση με το «λαϊκό» όργανο.

Τον ακολουθούσαμε στις συναυλίες του σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας και είδαμε να τον πετροβολούν στη Νάουσα το 61.

Τον βλέπαμε, κάθε βράδυ, αφού τρώγαμε μπόλικο ξύλο, να σμιλεύει μέσα στη λογοκρισία το «Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού», να μιλά για την ενότητα και την πατρίδα και να προσπαθεί να ενώσει τα αδέλφια που κίνησαν ο «ένας για την Ανατολή και ο άλλος για τη Δύση»[4].

Τον είδαμε μπροστάρη στην Θεσσαλονίκη στην δολοφονία «Λαμπράκη», τότε που το παρακράτος καραδοκούσε σε κάθε γωνιά και κάποιοι τον ήθελαν νεκρό.

Τον ακολουθήσαμε στην «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», με το «Ζ» χαραγμένο στην καρδιά μας, αναζητώντας τη «Ρωμιοσύνη» και γλυτώνοντας από τον «Χορό των Τραμπούκων»[5]. Ξεδιπλώναμε μαζί του τα «πολύχρωμα οράματα»[6] για δημοκρατία, ισότητα, ειρήνη, ελευθερία, παιδεία και δικαιοσύνη. Ήταν και τότε, που η «πανταχού παρούσα καπηλεία»[7] χαρακτήριζε τη βούληση του λαού «οχλοκρατία» και «αναρχία την φωνή»[8] του.

Τον είδαμε στην πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης, ξανά μπροστά, ψηλό, αγέρωχο, χαμογελαστό, ειρηνικό και αποφασισμένο.

Τον είδαμε στα «Ιουλιανά» του 65 να βγαίνει μπροστά καθησυχάζοντας τα πλήθη στην Πλατεία Συντάγματος (ναι, στην Πλατεία, ξανά) για να προφυλάξει, αν και διαφωνούσε μαζί τους, την σωματική ακεραιότητα όσων βουλευτών ερωτοτροπούσαν την εποχή εκείνη ή ψήφιζαν υπέρ της ανατροπής της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.

Τον χάσαμε, όταν το «χάλκεον χέρι»[9] της Ήρας τον εξόρισε στα «Πανάρχαια Βουνά της Αρκαδίας», στα υπόγεια της «Μπουμπουλίνας» και στα κελιά του Ωρωπού και απαγόρευσε με Διάταγμα τη μουσική του.

Τον είδαμε πρώτο Αντιστασιακό στην Επταετία των Συνταγματαρχών.

Τον ξαναβρήκαμε μέσα στο «χρόνο που παραμορφώθηκε»[10] να μας εμψυχώνει για να «γυρίσει ο τροχός».

Τον είδαμε να οργώνει όλη την Ευρώπη και όπου γης με τις συναυλίες του να ξεσηκώνει τον κόσμο και να κρατά ψηλά το φρόνημα των «Ελεύθερων Πολιορκημένων».

Τον είδαμε να κάνει κτήμα όλων των Ελλήνων τα έργα των σπουδαίων ποιητών του Λαού μας.

Τον είδαμε να συναντιέται με το Μανόλη Αναγνωστάκη, τον λεγόμενο «ποιητή της ήττας» και από τη συνάντησή τους να γεννώνται «χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας»[11].

Τον είδαμε να γεμίζει τα στάδια, από το «Καραϊσκάκη» μέχρι τη Χιλή με χιλιάδες διψασμένους ανθρώπους και να μεταφέρει σε κάθε άκρη της γης τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Τον ακούγαμε σαστισμένοι να θρηνεί νουθετώντας: «Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις, να το συνηθίσεις να το λες»[12], προειδοποιώντας για την πολιτισμική και αξιακή πτώχευση.

Τον είδαμε, πρώτο, ν’ απλώνει χέρι φιλίας στον «εχθρικό γείτονα» και να λοιδορείται ως μειοδότης.

Τον είδαμε ν’ απλώνει χέρι συγχώρεσης και συμφιλίωσης στον Βασανιστή, λέγοντάς του: «Δεν έφταιγες εσύ».

Τον ακούσαμε να μας διηγείται, σε ανύποπτο χρόνο, όσα είχε πει στον παντοδύναμο Τίτο της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας για τη Μακεδονία, αποδεικνύοντας από τότε την εθνική του ευαισθησία, όταν όλες οι Κυβερνήσεις από το ‘44 κι εντεύθεν σιωπούσαν για το θέμα αυτό.

Τον είδαμε, πρώτο, να μετουσιώνει την εθνική συμφιλίωση, δεχόμενος πυρά και ύβρεις από αντίπαλους και συντρόφους.

Τον ακούγαμε να προειδοποιεί για την φαλκίδευση της Δημοκρατίας από τα φαινόμενα διαπλοκής και χειραγώγησης.

Τον είδαμε να αναπτερώνει το γονατισμένο ηθικό των Ελλήνων στην σκοτεινή υπόθεση Οτσαλάν.

Τον είδαμε να μάχεται για την Ειρήνη και να ορθώνει τα στήθη του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας.

Τον είδαμε να θρηνεί για το Ολοκαύτωμα και να προειδοποιεί για τα νέα Ολοκαυτώματα.

Τον ακούσαμε, αυτόν που πολέμησε το Δεκέμβρη του ’44, να τολμά να σκαλίζει τις πληγές του και να καταδεικνύει τα λάθη του «Δεκέμβρη» κάνοντας γενναία αυτοκριτική.

Τον ακούσαμε, έναν άλλον Δεκέμβρη, τότε που φλεγόταν η Αθήνα μετά από τη δολοφονία ενός νεαρού μαθητή, να ζητά να βγουν οι κάθε λογής κουκούλες.

Τον βλέπαμε να αντιστέκεται στην αναγκαστική διαχείριση της χώρας και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Τον βλέπαμε να «πολιορκεί το κοίταζε τη δουλειά σου»[13].

Τον βλέπαμε να ξαναδίνει περηφάνια στο λαό μας και να μας θυμίζει χαμένες αρετές.

Και τον είδαμε και χθες να στέκει «ορθός μπροστά στην Πύλη», αυτός «ο τελευταίος Έλληνας»[14].

Για εμάς, που η μοίρα μάς έδεσε με τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, είναι απόλυτα βέβαιο, ότι το σώμα, το πνεύμα και η ψυχή του Μίκη δεν τεμαχίζονται.

Αποτελούν ένα ενιαίο και συμπαγές σύνολο που σφύζει από Ελληνικότητα και Δικαιοσύνη, οράματα και πραγματικότητες, ουτοπίες και ρεαλισμό.

Ένα ενιαίο συμπαγές σύνολο που σφύζει από Αγώνα, που ταυτίζεται με τον Αγώνα.

Μέσα στο χωροχρόνο των αντιθέσεων, είδαμε τους μεν να κατηγορούν το Μίκη ως προδότη, τους δε, ως αποστάτη. Άλλοτε ως επικίνδυνο, άλλοτε πάλι ως άστατο. Κατά πως ταιριάζει στον καθένα. Άλλοτε χρήσιμο εργαλείο, άλλοτε επικίνδυνο μίασμα.

Εχθές ακούσαμε ότι ο Μίκης είναι με την οπισθοδρόμηση, είναι ενάντια στη μόνη λογική λύση. Ότι είναι μισαλλόδοξος και ακραίος.

Γιατί; Επειδή ζήτησε να μιλήσει ο Λαός!

Τώρα πια ούτε και αυτό το δικαίωμα της γνώμης δεν του αναγνωρίζουν. Τον λιθοβολούν, όπως και άλλοτε, γιατί έχει γνώμη και τολμά να την εκφράσει. Κι επειδή την γνώμη του δεν μπορούν να την χτυπήσουν, χτυπούν το σώμα του. Και ξεχνούν το περιεχόμενο της εμπνευσμένης ομιλίας του που είναι το κλειδί για την κατανόηση και τη λύση του προβλήματος και καταφεύγουν στην ισοπέδωση.

Εμείς, που είμαστε δεμένοι με την ιστορία του Μίκη, το έχουμε δει αυτό σε πολλές παραλλαγές στο πέρασμα των Χρόνων και τον βλέπουμε να το υπομένει και να συγχωρεί.

Εμείς, που η μοίρα μάς έδεσε με το Μίκη, γνωρίζουμε ότι σε κάθε απόφασή του, σε κάθε πράξη του, σε κάθε λέξη του, είτε την χαρακτηρίσει η Ιστορία ορθή είτε λαθεμένη, μια μονάχα ήταν η έγνοια του: Η πατρίδα.

Τίποτε Άλλο.