Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος

Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος εκφράζει συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων της πυρκαγιάς στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά Ανατολικής Αττικής. Εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στις οικογένειες των αγνοούμενων, στις χιλιάδες οικογένειες που καταστράφηκαν τα σπίτια και οι περιουσίες τους από τις πυρκαγιές σε Ανατολική και Δυτική Αττική. Χαιρετίζουμε την πρώτη αντίδραση των εργαζόμενων του κλάδου μας  που άμεσα πήραν πρωτοβουλίες για μάζεμα ειδών πρώτης ανάγκης, φαρμάκων, που ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις για αίμα.

Οι πυρκαγιές στην Αν. και Δυτ. Αττική ήταν προαναγγελθέν έγκλημα, έρχονται σαν συνέχεια στις πρόσφατες φονικές πλημμύρες στην Μάνδρα και άλλες παλιότερες αντίστοιχες τραγωδίες οι οποίες φανερώνουν την πλήρη ανυπαρξία υποδομών και σχεδιασμών για την προστασία της ζωής και της περιουσίας των εργαζόμενων. Η απουσία έργων για την θωράκιση από σεισμούς-φωτιές-πλημμύρες, η αποψίλωση της Πυροσβεστικής, των υποδομών διαχείρισης Έκτακτων αναγκών όπως δημόσια νοσοκομεία κ.λ.π. είναι πολιτική επιλογή, τόσο της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά.
Η θεωρία περί «ανύπαρκτου κράτους» που διακινείται με μεγάλη ευκολία από τα ΜΜΕ των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, κρύβει πως το κράτος είναι «απίστευτα» υπαρκτό εκεί που διακυβεύονται τα συμφέροντα ακριβώς αυτών των επιχειρηματικών ομίλων. Κρύβει πως από την τεράστια φορο-αφαίμαξη των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεν δίνεται δεκάρα για έργα υποδομών την ίδια στιγμή που η χώρα φιγουράρει ανάμεσα στην πεντάδα των χωρών που ξοδεύουν το 2% του ΑΕΠ για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Ταυτόχρονα, μέσα

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Φάτε μάτια ψάρια και χλαμίδες τύπου το Abbey Road, άμα λάχει...


«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων». Αντόνιο Γκράμσι...
Αλήθεια είναι κανείς που διαφωνεί ότι ζούμε στην εποχή που το παράλογο συναντάει το λογικό μέσω της κατσίκας του γείτονα που τη θέλουμε ολοζώντανη, καθώς και τη γυναίκα του γείτονα, αλλά και τα παιδιά του για τη δούλεψη μας αλλά αυτόν νεκρό!!! Αλήθεια όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν γύρω στους 100.000 στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ικανοί να κατανοήσουν ότι με τις ενέργειες τους αποτελείωσαν αυτό που τάχα μου δήθεν στηρίζουν, το εθνικό κράτος πετώντας στα σκουπίδια τη συνθήκη του Βουκουρεστίου; Μάλλον όχι και είναι λογικό, δεν έχουν ιδέα από διακρατικές και διεθνείς σχέσεις, δεν έχουν ιδέα επίσης του τι μας επιφυλάσσει η ΕΕ του μετά το 2020 δηλαδή των περιφερειών. Δεν έχουν καταλάβει μάλλον ότι ότι με τις ενέργειες τους έγιναν ο βραχίονας του κάθε λογής επιχειρηματία τύπου Σαββίδη που θέλει μια Βαλκανική συνομοσπονδία στα όρια της Γεωγραφικής Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένων και των Σκοπίων και της Μακεδονίας του Πιρίν, καθώς και της Σερβίας με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και τους σιδηροδρόμους που θα καταλήγουν σε αυτό να συνδέουν τη Μεσόγειο με την Β. Ανατολική Ευρώπη και μάλιστα μέσω ΕΣΠΑ που θα τα χρηματοδοτήσει η ο όποια ΕΕ και θα διαχειρίζονται αυτοί και όχι η “σπάταλη Αθήνα”!!!
Δεν έχουν καταλάβει τίποτα πια ότι όταν παίζεται η Ρωμιοσύνη του Γίγαντα Γ. Ρίτσου με τη μουσική του Τιτάνα Μίκη Θεοδωράκη, με μπόλικους φασίστες από κάτω τους τελειώνεις; Οι απόγονοι του Σκαλούμπακα που ήταν εκεί ξέρουν ότι γράφτηκε για τα αθάνατα παλικάρια του ΔΣΕ και ότι σαν πραγματικοί χαμένοι θα από τον ηθικό νικητή τον ΔΣΕ, θα υποχρεούνται να τραγουδούν εφ όρου ζωής την ήττα τους. Όσο σουρεαλισμός και να μοιάζει, άλλο τόσο δεν είναι, οι μελανοχίτωνες να τραγουδούν “κάτω απ΄ το χώμα μέσα απ΄ τα σταυρωμένα χέρια τους περιμένουν την ανάσταση”, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής είναι ήττα καραμπινάτη για δαύτους!!! Εκεί και ο Μίκης μας μπροστάρης, που έχει κάθε δικαίωμα να πάει όπου αυτός κρίνει, για λόγους που ακόμα και τώρα μπλοκάρουν τους νευροδιαβιβαστές των ακροδεξιών αθλίων και ταυτόχρονα δυσεντερικών. Μάλλον κάποιος έπρεπε να θυσιαστεί μέσα στον κόπρο του Αυγεία για να μην αφήσει την πλειοψηφία των τίμιων στοιχείων του λαού μας να τα οικειοποιηθούν τα φασιστοειδή και αυτός ο γίγαντας ήταν που έθαψε όλους τους λύκους, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, μέσα στο ίδιο το τσίρκο με τις χλαμύδες που πήγαν να στήσουν. Εκεί ακριβώς ήταν ο παγκόσμιος Μίκης για να τους σβήσει απ΄το χάρτη και το κατάφερε ως γνήσιο τέκνο των δημοκρατικών και σοσιαλιστικών παραδόσεων του λαού μας. Για μας ήταν και παραμένει ο τεράστιος Μίκης και ας φωνασκούν ασκόπως οι διάφοροι “ριζοσπαστικοί σοσιαλδημοκράτες” που είχαν πρόβλημα και με τη Συρία του Άσαντ πίνοντας νερό στην “Αραβική Άνοιξη”, λες και ήξεραν ποια είναι αυτή! Για μας όσο και αν προσπάθησε να τον αξιοποιήσει ολόκληρο το σύστημα (ειδικά η πλευρά του ΥΠΕΞ Κοτζιά) για να αθωωθεί το εν λόγω (το σύστημα δλδ), πάνω και μέσα στην αγνότατη και εντιμότατη φύση και στάση ενός 92 χρόνου Τιτάνα (που υπέστη τα πάνδεινα από το παρακράτος, από το ΔΣΕ και μετά), φυσικά ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, πλανώνται πλάνην οικτρά. Κι όλα αυτά λίγο καιρό μετά την επιστολή του στο ίδρυμα Λαμπράκη (δλδ Μαρινάκη), που κοντολογίς έγραφε ότι ευτυχώς μας απελευθέρωσε ο κόκκινος στρατός, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός, το τέρας του φασισμού δε θα είχε νικηθεί.

Και πάλι αυτός με τη συμμετοχή του εξαφάνισε τους κάθε λογής και πάσης φύσης Χρυσαυγίτες από κάτω. Όσο σουρεαλιστική κι αν μπορεί να μοιάζει αυτή η εικόνα, άλλο τόσο δεν είναι, γιατί τελειώνεις απ΄τη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού, ποιος είναι τι, όσο και αν το γεγονός ήταν καθοδηγούμενο είτε από κάποιες ΜΚΟ που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ (δηλαδή Γαλλίας & Γερμανίας), όσο και από μερίδα της Κουμουνδούρου με όρους αγανακτισμένων και εν αγνοία του ίδιου!!!

Ο αγαπημένος Μίκης με την παρουσία του και μόνο εξαφάνισε και έσβησε τις σκιές και το θέατρο τους που θέλουν πολέμους για να γευτούν αργότερα τα χρήσιμα ΕΣΠΑ...

Μεταξύ άλλων το σημερινό συλλαλητήριο καθόρισε και ανέδειξε και το φετινό πρωταθλητή ο οποίος απ΄ ότι φαίνεται θα είναι δικαιωματικά ο ΠΑΟΚ και ελέω συλλαλητηρίου στην Αθήνα του Τράγκα (Εν Αθήναις κυρίες και κύριοι), ωστόσο το ζήτημα δεν είναι εκεί, αλλά στις δηλώσεις Κοτζιά που έγιναν μέσω social media....



Κλείνοντας έχουμε να πούμε ένα ότι ο υπερβάλλων ζήλος σε αυτού του είδους την πατριδοκαπηλία, κλείνει το μάτι στους μεγάλους στην ίδια τη συρρίκνωση της πατρίδας των τάχα μου δήθεν υπερασπιστών της, με τους παίκτες της περιοχής να τρίβουν τα χέρια τους, μιας και φυσικά η νέα φάση του καπιταλισμού ευνοεί το τέλος του εθνικού κράτους στους μικρούς παίκτες, ενώ μετατρέπει είτε έτσι είτε αλλιώς το σχήμα ΣΥΡ-ΑΝΕΛ σε ακόμα πιο ισχυρό από ποτέ, που εκφράζει(το όλοι μαζί), αυτό που είδαμε δηλαδή σήμερα και που γαλουχήθηκε στις άνω και κάτω πλατείες των αγανακτισμένων το 2011, αλλά παιδιά άλλο 100.000 και άλλο 1.500.000 που δε μαζεύονται καλά, καλά ούτε σε όλους τους δρόμους του Λεκανοπεδίου!!!

       κείμενο Giannis Bikakos 

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Μίκης-Διόνυσος - του Σάκη Τόδουλου - 09.02.2018

«Γεια και χαρά σας άσπιλοί μου δικαστές
Είμαι μπροστά σας, βγάλτε νύχια και φωτιές»[1]

Για εμάς, που η μοίρα το έφερε να είμαστε στενά δεμένοι με το Μίκη Θεοδωράκη, είναι απόλυτα βέβαιο, ότι ο Μίκης είναι η σύγχρονη μορφή του Διονύσου. Είναι το πρόσωπο, με το οποίο ο Διόνυσος θέλησε να σωθεί από την καταδίωξη της Ήρας, της Ήρας της ελλαδικής κακοδαιμονίας. Μέσα στο πανύψηλο σώμα, στο ευρύ πνεύμα και στην μεγάλη ψυχή του Μίκη βρήκε ο Διόνυσος ιδανικό κρησφύγετο για να συνεχίσει το αέναο ταξίδι της Ελληνικότητας και της Δικαιοσύνης, θνήσκων και αναγεννώμενος.

Εμείς, που η μοίρα το έφερε να είμαστε στενά δεμένοι με το Μίκη Θεοδωράκη, παρακολουθήσαμε από κοντά το ταξίδι αυτό.

Στην αρχή τον είδαμε, σε ηλικία 15 ετών, να μπαίνει σε ένα τραίνο για να πολεμήσει στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και να τον σταματά ο πατέρας του μετά από μέρες στη Λάρισα με την ορμήνεια: «Μην ντροπιάσεις τη γενιά σου» που τον ακολουθεί πάντα.

Μετά, τον είδαμε ν’ αγωνίζεται το Δεκέμβρη του 1944 έχοντας «τα νιάτα του στην άνοιξη ταμένα»[2], και να συμμετέχει στην πομπή μαζί με «δεκάδες άλλα αγόρια και κορίτσια που είχαν προσφέρει κι αυτά τα νιάτα τους στην Άνοιξη»[3].

Τον είδαμε να υπομένει αγόγγυστα την εξορία της Ικαρίας και το μαρτύριο της Μακρονήσου και να μην υπογράφει, γιατί είναι «Κρητικός».

Τον είδαμε να στολίζει τον «Επιτάφιο» με τον τρόπο του, να θρηνεί μια «Μέρα Μαγιού», να λυτρώνεται και να δέχεται τα πρώτα βέλη, γιατί συνέδεσε την υψηλή ποίηση με το «λαϊκό» όργανο.

Τον ακολουθούσαμε στις συναυλίες του σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας και είδαμε να τον πετροβολούν στη Νάουσα το 61.

Τον βλέπαμε, κάθε βράδυ, αφού τρώγαμε μπόλικο ξύλο, να σμιλεύει μέσα στη λογοκρισία το «Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού», να μιλά για την ενότητα και την πατρίδα και να προσπαθεί να ενώσει τα αδέλφια που κίνησαν ο «ένας για την Ανατολή και ο άλλος για τη Δύση»[4].

Τον είδαμε μπροστάρη στην Θεσσαλονίκη στην δολοφονία «Λαμπράκη», τότε που το παρακράτος καραδοκούσε σε κάθε γωνιά και κάποιοι τον ήθελαν νεκρό.

Τον ακολουθήσαμε στην «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», με το «Ζ» χαραγμένο στην καρδιά μας, αναζητώντας τη «Ρωμιοσύνη» και γλυτώνοντας από τον «Χορό των Τραμπούκων»[5]. Ξεδιπλώναμε μαζί του τα «πολύχρωμα οράματα»[6] για δημοκρατία, ισότητα, ειρήνη, ελευθερία, παιδεία και δικαιοσύνη. Ήταν και τότε, που η «πανταχού παρούσα καπηλεία»[7] χαρακτήριζε τη βούληση του λαού «οχλοκρατία» και «αναρχία την φωνή»[8] του.

Τον είδαμε στην πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης, ξανά μπροστά, ψηλό, αγέρωχο, χαμογελαστό, ειρηνικό και αποφασισμένο.

Τον είδαμε στα «Ιουλιανά» του 65 να βγαίνει μπροστά καθησυχάζοντας τα πλήθη στην Πλατεία Συντάγματος (ναι, στην Πλατεία, ξανά) για να προφυλάξει, αν και διαφωνούσε μαζί τους, την σωματική ακεραιότητα όσων βουλευτών ερωτοτροπούσαν την εποχή εκείνη ή ψήφιζαν υπέρ της ανατροπής της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.

Τον χάσαμε, όταν το «χάλκεον χέρι»[9] της Ήρας τον εξόρισε στα «Πανάρχαια Βουνά της Αρκαδίας», στα υπόγεια της «Μπουμπουλίνας» και στα κελιά του Ωρωπού και απαγόρευσε με Διάταγμα τη μουσική του.

Τον είδαμε πρώτο Αντιστασιακό στην Επταετία των Συνταγματαρχών.

Τον ξαναβρήκαμε μέσα στο «χρόνο που παραμορφώθηκε»[10] να μας εμψυχώνει για να «γυρίσει ο τροχός».

Τον είδαμε να οργώνει όλη την Ευρώπη και όπου γης με τις συναυλίες του να ξεσηκώνει τον κόσμο και να κρατά ψηλά το φρόνημα των «Ελεύθερων Πολιορκημένων».

Τον είδαμε να κάνει κτήμα όλων των Ελλήνων τα έργα των σπουδαίων ποιητών του Λαού μας.

Τον είδαμε να συναντιέται με το Μανόλη Αναγνωστάκη, τον λεγόμενο «ποιητή της ήττας» και από τη συνάντησή τους να γεννώνται «χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας»[11].

Τον είδαμε να γεμίζει τα στάδια, από το «Καραϊσκάκη» μέχρι τη Χιλή με χιλιάδες διψασμένους ανθρώπους και να μεταφέρει σε κάθε άκρη της γης τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Τον ακούγαμε σαστισμένοι να θρηνεί νουθετώντας: «Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις, να το συνηθίσεις να το λες»[12], προειδοποιώντας για την πολιτισμική και αξιακή πτώχευση.

Τον είδαμε, πρώτο, ν’ απλώνει χέρι φιλίας στον «εχθρικό γείτονα» και να λοιδορείται ως μειοδότης.

Τον είδαμε ν’ απλώνει χέρι συγχώρεσης και συμφιλίωσης στον Βασανιστή, λέγοντάς του: «Δεν έφταιγες εσύ».

Τον ακούσαμε να μας διηγείται, σε ανύποπτο χρόνο, όσα είχε πει στον παντοδύναμο Τίτο της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας για τη Μακεδονία, αποδεικνύοντας από τότε την εθνική του ευαισθησία, όταν όλες οι Κυβερνήσεις από το ‘44 κι εντεύθεν σιωπούσαν για το θέμα αυτό.

Τον είδαμε, πρώτο, να μετουσιώνει την εθνική συμφιλίωση, δεχόμενος πυρά και ύβρεις από αντίπαλους και συντρόφους.

Τον ακούγαμε να προειδοποιεί για την φαλκίδευση της Δημοκρατίας από τα φαινόμενα διαπλοκής και χειραγώγησης.

Τον είδαμε να αναπτερώνει το γονατισμένο ηθικό των Ελλήνων στην σκοτεινή υπόθεση Οτσαλάν.

Τον είδαμε να μάχεται για την Ειρήνη και να ορθώνει τα στήθη του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας.

Τον είδαμε να θρηνεί για το Ολοκαύτωμα και να προειδοποιεί για τα νέα Ολοκαυτώματα.

Τον ακούσαμε, αυτόν που πολέμησε το Δεκέμβρη του ’44, να τολμά να σκαλίζει τις πληγές του και να καταδεικνύει τα λάθη του «Δεκέμβρη» κάνοντας γενναία αυτοκριτική.

Τον ακούσαμε, έναν άλλον Δεκέμβρη, τότε που φλεγόταν η Αθήνα μετά από τη δολοφονία ενός νεαρού μαθητή, να ζητά να βγουν οι κάθε λογής κουκούλες.

Τον βλέπαμε να αντιστέκεται στην αναγκαστική διαχείριση της χώρας και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Τον βλέπαμε να «πολιορκεί το κοίταζε τη δουλειά σου»[13].

Τον βλέπαμε να ξαναδίνει περηφάνια στο λαό μας και να μας θυμίζει χαμένες αρετές.

Και τον είδαμε και χθες να στέκει «ορθός μπροστά στην Πύλη», αυτός «ο τελευταίος Έλληνας»[14].

Για εμάς, που η μοίρα μάς έδεσε με τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, είναι απόλυτα βέβαιο, ότι το σώμα, το πνεύμα και η ψυχή του Μίκη δεν τεμαχίζονται.

Αποτελούν ένα ενιαίο και συμπαγές σύνολο που σφύζει από Ελληνικότητα και Δικαιοσύνη, οράματα και πραγματικότητες, ουτοπίες και ρεαλισμό.

Ένα ενιαίο συμπαγές σύνολο που σφύζει από Αγώνα, που ταυτίζεται με τον Αγώνα.

Μέσα στο χωροχρόνο των αντιθέσεων, είδαμε τους μεν να κατηγορούν το Μίκη ως προδότη, τους δε, ως αποστάτη. Άλλοτε ως επικίνδυνο, άλλοτε πάλι ως άστατο. Κατά πως ταιριάζει στον καθένα. Άλλοτε χρήσιμο εργαλείο, άλλοτε επικίνδυνο μίασμα.

Εχθές ακούσαμε ότι ο Μίκης είναι με την οπισθοδρόμηση, είναι ενάντια στη μόνη λογική λύση. Ότι είναι μισαλλόδοξος και ακραίος.

Γιατί; Επειδή ζήτησε να μιλήσει ο Λαός!

Τώρα πια ούτε και αυτό το δικαίωμα της γνώμης δεν του αναγνωρίζουν. Τον λιθοβολούν, όπως και άλλοτε, γιατί έχει γνώμη και τολμά να την εκφράσει. Κι επειδή την γνώμη του δεν μπορούν να την χτυπήσουν, χτυπούν το σώμα του. Και ξεχνούν το περιεχόμενο της εμπνευσμένης ομιλίας του που είναι το κλειδί για την κατανόηση και τη λύση του προβλήματος και καταφεύγουν στην ισοπέδωση.

Εμείς, που είμαστε δεμένοι με την ιστορία του Μίκη, το έχουμε δει αυτό σε πολλές παραλλαγές στο πέρασμα των Χρόνων και τον βλέπουμε να το υπομένει και να συγχωρεί.

Εμείς, που η μοίρα μάς έδεσε με το Μίκη, γνωρίζουμε ότι σε κάθε απόφασή του, σε κάθε πράξη του, σε κάθε λέξη του, είτε την χαρακτηρίσει η Ιστορία ορθή είτε λαθεμένη, μια μονάχα ήταν η έγνοια του: Η πατρίδα.

Τίποτε Άλλο.

ΟΠΕΡΑ - Μήδεια 1988

Αν ο νους σπρώχνει και βοηθά τον άνθρωπο σε μια «δόμηση» που χαρακτηρίζεται από αλλεπάλληλα ύψη, η ψυχή «δομείται» προς τα κάτω, προς αλλεπάλληλα βάθη.
Όσο τα ανθρώπινα επιτεύγματα με τη σφραγίδα του νου είναι υψηλότερα τόσο είναι και καλύτερα.

Όσο τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής μας οδηγούν βαθύτερα τόσο είναι αυθεντικότερα, γιατί πλησιάζουν στη ρίζα, στον πυρήνα του ανθρώπινου «είναι».

Η διείσδυση στο βαθύτερο σημείο της ανθρώπινης ψυχής αποτελεί το αξεπέραστο επίτευγμα της αθηναϊκής τραγωδίας.

Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες στην τραγωδία αναλύονται σε στιγμές μεγάλης δοκιμασίας.

Η προτίμησή μου προς τον Ευριπίδη οφείλεται στο ότι με οδηγεί πιο κοντά στον άνθρωπο και στην ανθρώπινη κοινωνία απ’ ότι ο Αισχύλος, που τον θεωρεί περίπου σαν ένα όργανο σα χέρια της θεϊκής βούλησης.

Η «μεγάλη δοκιμασία» παίρνει άλλο χαρακτήρα στον Αισχύλο και άλλο στον Ευριπίδη.

Για τον άνθρωπο του 20ου αιώνα, νομίζω ότι στη θεώρηση της Ανθρώπινης Δοκιμασίας δεσπόζει η σκέψη του Σαρτρ « Η κόλαση είναι οι άλλοι». Μ’ άλλα λόγια, το πρόβλημα το γεννά αποκλειστικά και μόνο ο άνθρωπος και κατ’ επέκταση η κοινωνία που ο ίδιος διαμορφώνει και τον διαμορφώνει.

Κάτω απ’ το πρίσμα αυτό χαρακτήρες-σύμβολα όπως η Μήδεια, ο Ιάσων, η Ηλέκτρα, η Κλυταιμνήστρα, ο Ορέστης μπορεί να γενικευθούν. Μπορεί δηλαδή να αναζητηθούν και να βρεθούν έστω και σαν φαντάσματα μέσα σε κάθε άνθρωπο, στον βαθμό που προχωρεί κανείς στις ρίζες του ανθρώπινου χαρακτήρα, στα απώτατα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης.

Ο άνθρωπος δεν είναι μαριονέτα στα χέρια κάποιας θεότητας που τον χρησιμοποιεί, αλλά γέννημα του εαυτού του. Και ο εαυτός μας είναι οι άλλοι. Επομένως αφού Κόλαση είναι οι άλλοι, είναι και ο ίδιος ο εαυτός μας. Είμαστε μια πληγή επάνω στο δικό μας δέρμα και είναι μάταιο να το αγνοούμε. Είτε από αναισθησία είτε από φόβο είτε από πονηριά. Αν δε ματώσουμε την πληγή μας με τα ίδια μας τα χέρια, η πληγή αυτή θα μας κρύβει για πάντα το απόκρυφο κέντρο του εαυτού μας – τη μοναδική μας αλήθεια - , το αληθινό μας πρόσωπο. Κινδυνεύουμε να ζήσουμε άγνωστοι προ του εαυτό μας.

Φτάνουμε έτσι σε ένα συμπέρασμα: Η τραγωδία μας οδηγεί στην αυτογνωσία.

Η κατάδυση στην ψυχή της Μήδειας μας οδηγεί μέσα σ’ έναν αληθινό λαβύρινθο. Καθώς ψάχνεις για «διέξοδο», είσαι υποχρεωμένος να ταυτισθείς με τις δονήσεις, τις αποχρώσεις, τις συνεχείς και απότομες αλλαγές του τραγικού προσώπου, που σημάδεψε η ανθρώπινη μοίρα.

Από την άποψη αυτή δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει πιο συναρπαστική εμπειρία για έναν συνθέτη καθώς καλείται να αποδώσει μουσικώς – να μεταφέρει στον κόσμο της μουσικής – αυτή την «εποποιία» της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στην απόλυτη κρίση.

Προσωπικά, με συναρπάζει. Συνθέτοντας τη ΜΗΔΕΙΑ, προσπάθησα να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες του έργου: την Τροφό, τον Παιδαγωγό, τον Κρέοντα, τον Αιγέα, τον Ιάσονα, τον Αγγελιοφόρο και φυσικά με τον Χορό και τη Μήδεια.

Η περίπτωση της τελευταίας είναι μοναδική. Μοιάζει με παγιδευμένο ζώο που τινάζει δεξιά αριστερά και που, αντί να ελευθερωθεί, κάθε κίνηση το παγιδεύει περισσότερο.

Είναι συγχρόνως η βασιλοπούλα (στη χώρα της) και η ξένη-βάρβαρη (στην Κόρινθο). Είναι η ερωτευμένη παράφορα που την προδίδει αυτός για τον οποίο θυσίασε τα πάντα, που για χάρη του σκότωσε ακόμα και τον ίδιο τον αδερφό της και γι’ αυτό αγαπά και μισεί εξίσου παράφορα τον Ιάσωνα. Είναι η μάνα που λατρεύει τα παιδιά της και η απατημένη ερωμένη που τα μισεί, γιατί της θυμίζουν τον ένοχο πατέρα τους, που θέλει να τον εκδικηθεί σκοτώνοντας τη μέλλουσα γυναίκα του, τον πεθερό του και, τέλος, τα ίδια τα παιδιά του – που είναι και δικά της παιδιά.

Γι’ αυτό, ενώ κυριαρχείται βασικά από την αγανάκτηση, το μίσος και την εκδίκηση, για να πετύχει το φρικαλέο της σχέδιο γίνεται άλλοτε σκληρή και άλλοτε τρυφερή, άλλοτε εκφράζεται με ειλικρίνεια κι άλλοτε υποκρίνεται.

Αγκαλιάζει με πάθος τα παιδιά της τη στιγμή που ξέρει πως θα τα σφάξει. Δε νομίζω ότι ένα ανθρώπινο πλάσμα μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια τόσο φρικτή δοκιμασία, ώστε να φτάσει στο σημείο να υπερβεί το μητρικό φίλτρο οδηγούμενο ως αυτή την αδιανόητη πράξη, να σφάξει τα παιδιά του.

Η πρόθεσή μου ήταν – όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με τη ΜΗΔΕΙΑ – πρώτον, να χρησιμοποιήσω το κείμενο ως έχει, δηλαδή χωρίς καμία «διασκευή», και, δεύτερον, να αποδώσω μουσικά τον θεατρικό λόγο λέξη προς λέξη, νόημα προς νόημα, σκηνή προς σκηνή.

Έτσι, θα μπορούσα να πω ότι η δική μου ΜΗΔΕΙΑ είναι μια συνεχής μελωδική γραμμή απ’ την πρώτη φράση της Τροφού ως την τελική του Χορού.

Θέλησα να μεταφέρω όλες τις ψυχικές δονήσεις των χαρακτήρων, όλες τις συγκρούσεις, τα ξεσπάσματα, τα πάνω και τα κάτω, καθώς και τις ιερατικές παρεμβάσεις του Χορού, καταρχήν με το Μέλος. Δε χρησιμοποίησα τη μέθοδο του ρετσιτατίβου, δηλαδή της μουσικής πεζολογικής αφήγησης.

Προσπάθησα να αποτυπώσω το σύνολο του Λόγου σε μια συνεχιζόμενη διαρκή μελωδία, με μόνη φιλοδοξία αυτή η μελωδία να αντιστοιχεί και να αποτυπώνει τον πυρήνα του Λόγου και των καταστάσεων και νοημάτων που θέλει να εκφράσει.

Είναι γνωστό ότι ο Λόγος που μετουσιώνεται σε Μέλος – στον βαθμό που αυτό γίνεται «αναγκαία», πηγαία, δημιουργικά – τότε απ’ αυτή τη «χημική» ένωση (συγνώμη για τη μεταφορά) δημιουργείται μια νέα ποιότητα, που την εκφράζει με τρόπο αξεπέραστο η ανθρώπινη φωνή. Ο λυρικός τραγουδιστής (έντεχνος ή λαϊκός) διαθέτει το θείο δώρο της επικοινωνίας από ψυχή σε ψυχή.

Μετά τη μελοποίηση του κειμένου – υποχρεώθηκα να προχωρήσω σε δική μου μετάφραση γιατί οι υπάρχουσες δε με ικανοποίησαν- μπήκα στο δεύτερο στάδιο, της εναρμόνισης. Με δύο λόγια θα πω εδώ ότι προσπάθησα την ουσία της οριζόντιας μελωδικής κίνησης να τη μεταφέρω στην κάθετη αρμονική υποστήριξη που φυσικά συμπλέκεται με τον ρυθμό.

Το τρίτο στάδιο είναι όπως πάντα η ενορχήστρωση. Θέλω να πιστεύω ότι αυτά τα τέσσερα στοιχεία, Μέλος, Αρμονία, Ρυθμός, Ενορχήστρωση, αποτελούν μαζί με τον Λόγο ένα ενιαίο «Μουσικό Σύμπαν».

Μίκης Θεοδωράκης
(Από τη συνέντευξη Τύπου στο Μπιλμπάο με την ευκαιρία της «πρώτης» της Μήδειας το θέατρο Arriaga,1990.)     
ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
(1991) Θέατρο Arriaga στο Μπιλμπάο Ισπανίας.
Μουσική Διεύθυνση
Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία 
Lois Iturri
Μουσική Προετοιμασία
Δημήτρης Γιακάς
Προετοιμασία Χορωδίας
Φανή Παλαμήδη
Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της Όπερας του Μπιλμπάο

Διανομή 
Μήδεια : Κατερίνα Οικονόμου
Ιάσων : Ζάχος Τερζάκης
Αιγεύς : Κώστας Πασχάλης
Κρέων : Φραγκίσκος Βουτσινός
Τροφός : Μαρία Μαρκέτου
Αγγελιοφόρος : Σταμάτης Μπερής
Κορυφαία : Αλεξάνδρα Παπατζιάκου
Παιδαγωγός : Juan Tomas Hernani


ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
6 και 8 Ιουλίου 1993, Ηρώδειο, Φεστιβάλ Αθηνών.

Μουσική Διεύθυνση 
Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία
Σπύρος Ευαγγελάτος
Σκηνικά – Κοστούμια
Γιώργος Πάτσας
Διεύθυνση Χορωδίας
Φανή Παλαμίδη
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ
Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Φωτισμοί 
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς
Μουσική προετοιμασία (σολίστ)
Δημήτρης Γιακάς
Μουσική προετοιμασία
Ερμιόνη Νάτσου

Διανομή
Μήδεια : Κατερίνα Οικονόμου
Ιάσων : Ζάχος Τερζάκης
Αιγεύς : Ανδρέας Κουλουμπής
Κρέων : Φραγκίσκος Βουτσινός
Τροφός : Μαρία Μαρκέτου
Αγγελιοφόρος : Σταμάτης Μπερής
Κορυφαία : Αλεξάνδρα Παπατζιάκου
Παιδιά της Μήδειας : Ρέα Βουδούρη, Λύδια Ζερβανού


ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ
5 Μαΐου 1995, Μάινινγκεν Γερμανίας.
Απόδοση λιμπρέτου στα γερμανικά : Ζάχος Τερζάκης
Μουσική Διεύθυνση
Στέφανος Τσιάλης
Σκηνοθεσία 
Ζάχος Τερζάκης
Σκηνικά
Matthias Hosenfeldt
Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του Θεάτρου Μάινινγκεν. 

Διανομή
Μήδεια : Laurie Gibson
Ιάσων : Ζάχος Τερζάκης
Αιγεύς : Giacomo del Fonte – Dimitar Sterev
Κρέων : Bernd Hofmann – Genady Rodionow
Τροφός : Dagmar Hauser – Kati Rucker
Αγγελιοφόρος : Hartmunt Struppek
Κορυφαία : Aurelia Hajek
Παιδαγωγός : Lothar Froese